dinsdag 14 januari 2014

Writer's block of 'gewoon' een geval van onzekerheid en perfectionisme?

Samenvattingen maken, niet iets waar ik in uitblink. Ik schrijf altijd teveel woorden op. Dit deed ik vroeger al, op 6 atheneum. Voor het vak Nederlands moesten wij regelmatig een samenvatting maken van een tekst. Deze samenvatting mocht (meestal) maximaal 500 woorden bevatten. Negen van de tien keer overschreed ik het maximaal aantal woorden. Soms moest je jezelf een punt geven voor de samenvatting i.pl.v. dat de docent dit deed. Van elk twintigtal woorden die je teveel had opgeschreven, moest je een heel punt van het cijfer 10 aftrekken. Dus, als je 100 woorden teveel had opgeschreven, had je voor die samenvatting een 5 behaald. Mmmmmm, voor zover ik me kan herinneren (het is alweer bijna 20 jaar geleden dat ik mijn atheneum diploma heb behaald) heb ik een keer het cijfer 4,5 behaald voor het maken van een samenvatting. Voor de meeste samenvattingen haalde ik een cijfer tussen de 6 en de 7, met soms een uitschieter naar het cijfer 8. Negen van de 10 keer had dit cijfer hoger kunnen zijn als ik me aan het maximaal aantal woorden had gehouden. Helaas, pindakaas, dat lukte mij vaak niet. Waarom niet? Soms had dit te maken met perfectionisme. Ik wilde het zo goed doen, dat ik in mijn hoofd blokkeerde en dus niets op papier kreeg. Op andere momenten zag ik iedereen om me heen al schrijven terwijl ik zelf nog in het grote niets zat. Het gevolg, ....innerlijke paniek en kortsluiting. Je kreeg nl. maar twee lesuren (lees: 2 x 50 minuten achter elkaar) de tijd om je samenvatting te maken. Als ik mezelf weer tot kalmte had gemaand, ging ik razendsnel schrijven met als gevolg teveel woorden of een samenvatting die nog niet af was.Vaak had ik het gevoel dat ik voor die samenvatting een zware onvoldoende zou krijgen. Negen van de tien keer was dit niet zo, ik had dan toch een voldoende gehaald. Verbazing alom maar ook opluchting bij mij. Kwestie van onzekerheid, Monique? ☺ Bij het schrijven van mijn berichten/columns gebeurd het mij nu nog regelmatig dat ik blokkeer in mijn hoofd. Ik weet ik wel wat ik wil schrijven, alleen krijg ik het in eerste instantie niet op papier (lees: op mijn blog). Dat is best frusterend. Hoe noemen ze dit ook alweer? Writer's block of heeft het ook in dit geval toch meer te maken met onzekerheid en perfectionisme?

Sinds een aantal maanden heb ik last van writer's block m.b.t de samenvatting op mijn LinkedIn profiel. Ik ben niet meer tevreden met de samenvatting die nu bij mijn LinkedIn profiel vermeld staat. Deze samenvatting heb ik zelf een aantal maanden geleden opgeschreven. Echter, hij voelt niet meer kloppend. Hij past niet meer bij de persoon die ik nu ben. Dat kan gebeuren. Je kunt iets ontgroeien. Ik ben al een tijdje op zoek naar de woorden die mij nu het beste omschrijven. Ze zitten in mijn hoofd, alleen het nu op papier zetten is nog een hele klus. Perfectionistisch, Monique? Er zullen vast mensen zijn die denken: "Waar maakt zij zich druk over? Schrijf gewoon op wat je wilt vermelden over jezelf." Aan de ene kant hebben zij ook wel gelijk, aan de andere kant wil ik toch ook bij mijn LinkedIn profiel Dé Monique laten zien die ik daadwerkelijk ben. Maar hoe realistisch is dit eigenlijk? Je krijgt toch pas echt een beeld van/over iemand als je hem/haar gesproken en/of gezien hebt? En dan nog is een eerste indruk soms niet de juiste indruk. Mensen vormen al snel een 'beeld' over iemand / hebben snel al een mening over iemand. Vaak klopt jouw eerste indruk over iemand ook, maar niet altijd. Heb jij dan ook het lef om dit aan jezelf en (eventueel) de betrokken persoon toe te geven of laat je het zo? Voor de rest ga ik hier nu niet verder op omdat ik dan teveel afdwaal van het onderwerp van dit bericht met als gevolg dat ik weer teveel woorden ga opschrijven. ☺

Terugkomend op de samenvatting op mijn LinkedIn profiel; ik moet hem dus nog aanpassen aan de persoon die ik nu ben. De woorden die ik in ieder geval ga opschrijven, zijn: creatief in woord en met de handen, organiseren, verbinden, overtuigingskracht, doorzettingsvermogen, motiveren en inspireren met bij alle woorden een nadere toelichting erbij vermeld. Voor de rest moet ik er maar niet al teveel over nadenken en maar gewoon gaan beginnen, want anders ........ ja.....daar heb je hem weer.... de writer's block ........ óf is toch 'gewoon' een geval van onzekerheid en perfectionisme?

Wellicht hebben jullie nog tips voor mij?






















woensdag 1 januari 2014

Terugblik op 2013

Het is vandaag 31 december, de laatste dag van het jaar. Nog een paar uurtjes en dan.........goodbye 2013 en hello 2014. Wat gaat het nieuwe jaar brengen? Dat is nu nog een groot ? Over precies een jaar weet je het. Voordat je het nieuwe jaar gaat inluiden met oliebollen, appelflappen, champagne, vuurwerk etc. eerst even een terugblik op 2013. Wat heeft het je gebracht? Hoogte- en dieptepunten? Vreugde en verdriet? Afscheid nemen van je baan, een dierbaar persoon, een geliefd huisdier, van zekerheden in je leven? Opnieuw beginnen? In ieder geval vast leermomenten en inzichten.
Aan het eind van een jaar wordt er op tv en in de krant vaak een terugblik op de belangrijkste nieuwsgebeurtenissen van dat jaar gegeven. Hieronder volgt dat van mij. Ik geef mijn overzicht per maand weer.Wellicht ook iets voor jou om te doen? Krijg je meteen inzicht in wat het jaar 2013 jou allemaal gegeven heeft.☺

Januari
Nog steeds werkzaam binnen de gemeente Nijmegen, afdeling Informatiemanagement & Automatisering (I&A) via Randstad uitzendbureau. Nog steeds, omdat ik er sinds 6 februari 2012 ben begonnen als secretaresse van het afdelingshoofd op basis van ziektevervanging. In de privésfeer een date gehad dat op niets is uitgelopen. Nou ja, niets? Voor beiden een (in eerste instantie pijnlijk) leermoment.

Februari
Voor het eerst gewerkt met Prezi met hulp van Erna de Jonge van Prezizo. De exacte aanleiding hiervoor begon met het lezen van een zeer interessante vacature als officemanager bij een creatief bedrijf in Arnhem. (Voor meer info, zie mijn bericht "Conceptie van mijn weblog".)
Op 26 februari een zeer prettig en openhartig kennismakingsgesprek gehad met Cora Toker van Kiemselect. De laatste dagen van deze maand waren erg spannend, want in eerste instantie zou mijn opdracht bij de gemeente Nijmegen per 1 maart ophouden. Echter, om vijf voor twaalf (lees: 27 maart om 15.00 uur) kreeg ik te horen dat deze opdracht nog met twee maanden werd verlengd.

Maart
In het Goffertstation op 21 maart de bijeenkomst "Zo start u uw uw eigen bedrijf" gevolgd. Deze werd georganiseerd door de Kamer van Koophandel (KvK). Begonnen met het volgen van de workshops "Van Twijfel naar Weten" gegeven door Armin Burchardt en/of Sascha Burchardt. Het volgen van deze workshops geeft mij niet alleen nieuwe inzichten, ik heb hierdoor ook lieve mensen leren kennen.

April
Van 5 t/m 7 april de driedaagse workshop "De Chaka", de Brug, gevolgd bij Kanexia te Baarn. Deze werd gegeven door Don Alejandro en Dona Santusa. Erg mooie maar ook confronterende workshop. Leverde mij (weer) nieuwe inzichten op. Op 24 april de bijeenkomst "Een goede start met de KvK en de Belastingdienst" gevolgd. Op 26 april was het dan zover, mijn laatste werkdag binnen de gemeente Nijmegen. Met een lach en een traan afscheid genomen van mijn lieve collega's en leidinggevenden. Met een aantal van hen (waaronder het afdelingshoofd) heb ik nog steeds contact via o.a. de sociale media. Waarom ook niet? Als de klik er is. ☺

Mei
Per 1 mei werkzoekende geworden. Op 22 mei heb ik mijn 39e verjaardag gevierd. Op 24 mei heb ik de workshop "Een opMERKelijk cv" gevolgd, gegeven door Tessa Faber. Op 25 mei meegedaan met de Nationale Wandelcoachdag. Ik werd gecoacht door Floor Schuttevaer. Deze wandelsessie was zeer verhelderend. Op 28 mei kennis gemaakt met Debbie Heijne, De Levende Sollicitatiegids, door het volgen van de workshop "De Sollicitatie Kick-off". De inhoud van deze workshop was anders dan oorspronkelijk de bedoeling was; dit kwam omdat ik de enige was die zich voor deze workshop had aangemeld. Een 1 op 1 sessie volgde. Wat een luxe voor mij! (zie ook mijn bericht "Netwerken") Via DeBroekriem leer ik diverse mensen kennen, waaronder dus Debbie. Last but not least, op 10 mei gestart met het bijhouden van mijn weblog. Dankzij mijn 'werkloosheid' heb ik besloten mijn weblog daadwerkelijk levend te maken.

Juni
Op 11 juni de workshop "Solliciteren: hoe werkt het eigenlijk?" gevolgd bij Vincent Kuyvenhoven. Korte maar krachtige workshop vol Plezier, Positief, Power. Op 18 juni een sollicitatiegesprek gehad. Resultaat: niet aangenomen. Medio Juni geïnterviewd door Misha Hofland. Dit artikel stond 10 juli in het Nederlands Dagblad (zie ook mijn bericht "Van inspiratieloos naar inspiratie dankzij LinkedIn"). Op 24 juni deelgenomen aan de kick-off van de Walk&Talk, georganiseerd door De Levende Sollicitatiegids, Debbie Heijne.
Juli
Op 5 juli weer een sollicitatiegesprek gehad. Resultaat: niet aangenomen. Druk geweest met solliciteren en genieten van een welverdiende vakantie (zie ook mijn bericht ''Leve de vakantie?!").

Augustus
Op 4 augustus heeft Petra van Vliet van mij een profielshoot gemaakt  in het Valkhofpark te Nijmegen. Zij heeft ervoor gezorgd dat ik nu over een mooie en professionele profielfoto beschik die ik o.a. voor mijn cv en LinkedIn profiel gebruik. Op 5 augustus bij de Walk&Talk gesproken over "Mijn droom is". Het spreken voor groepen is met deze stap concreet in gang gezet. Van 18 - 25 augustus heerlijk genoten van een vakantie in Glastonbury met 5 andere lovely ladies. Ik werd op de Glastonbury Tor nog even met een angst geconfronteerd. Heb me hierdoor echter niet laten leiden maar ben de confrontatie aangegaan en heb mijn angst overwonnen. (zie ook mijn bericht "Trots op....!"). Daarnaast ben ik in augustus ook nog event-manager voor DeBroekriem Nijmegen geworden.

September
Op 2 september de 3e bijeenkomst van de Walk&Talk bijgewoond. Op 5 september kennis gemaakt met de twee andere event-managers voor DeBroekriem Nijmegen, Merel Kuipers en Karen Michels. Op 8 september een erg gezellige familiedag gehad. Op 9 september weer een sollicitatiegesprek gehad. Resultaat: niet aangenomen. 12 september afgesproken met Vincent Kuyvenhoven bij Seats2Meet station 's-Hertogenbosch waar ook de bijeenkomsten van de Walk&Talk plaatsvinden. Afgesproken met Vincent dat hij op 22 oktober een workshop over netwerken komt geven voor DeBroekriem Nijmegen. Op vrijdag de 13e geïnterviewd door Mathijs van Lierop van weekkrant De Brug Nijmegen om meer bekendheid aan DeBroekriem in Nijmegen te geven. Dit artikel stond op 25 september in De Brug (zie ook mijn bericht "Het "Yes"gevoel / Het "Yes" moment") Op 17 september vond het eerste event van DeBroekriem Nijmegen plaats bij het Augustinusklooster te Nijmegen. Op 27 september met een goede vriendin de sauna bezocht. Zij bracht mij op het idee om via het maken van dromenvangers mijn droomreis naar Nieuw-Zeeland in 2014 te kunnen bekostigen. (zie ook mijn bericht "Blijf het bij dromen of ga je jouw dromen ook verwezenlijken?") Gesproken met twee contactpersonen van respectievelijk De Lindenberg, Huis voor de Kunsten, en LUX. DeBroekriem Nijmegen kan bij beide locaties kosteloos gebruik maken van een ruimte voor het geven van workshops en events.

Oktober
Op 6 oktober weer een erg gezellige familiedag gehad. Op 10 oktober weer een sollicitatiegesprek gehad. Resultaat: aangenomen. Vanaf 14 oktober tot 31 december werkzaam voor 20 uur per week. Op 18 oktober de eerste landelijke teamdag van DeBroekriem bijgewoond. Erg leuk om collega werkzoekenden en vrijwilligers voor DeBroekriem nu eens live te ontmoeten.Via/dankzij Peerby een projectiescherm kunnen lenen voor de workshop "Netwerken" dat op 22 oktober heeft plaatsgevonden in De Lindenberg, Huis voor de Kunsten. Ik had op Twitter een oproepje geplaatst voor het lenen van een projectiescherm. Iemand reageerde hierop en verwees mij naar Peerby. Op 24 oktober afgesproken met Debbie Heijne en Anouk Aarssen bij Seats2Meet station 's-Hertogenbosch. Met Anouk het ontwerp voor mijn visitekaartje doorgesproken. Vanaf deze maand zijn de berichten op mijn blog/mijn columns ook te lezen bij PJP consultancy onder het tabblad Column. YES! Daarnaast ook nog een eigen Facebookpagina aangemaakt. ☺

November
1 november had ik een afspraak in Purmerend voor het maken van een eigen website. Op 2 november de lezing "Een werkelijkheid voorbij geld en geld verdienen; een wereld te ontdekken!" bijgewoond. Zeer mooie en inspirerende workshop. Op 3 november heb ik helaas definitief afscheid moeten nemen van mijn trouwe kameraadje (konijn) Otje na 11.5 jaar lief en leed met hem gedeeld. 5 november heb ik hem in de tuin van mijn moeder begraven. Rust zacht lieve Otje en dank je wel voor alles wat je me in de 11.5 jaar hebt gegeven. ♥
12 november de workshop baanbrekend Netwerken bijgewoond. Deze werd gegeven door Monique de Haan van Zzin-Zzin en Petri Dobbenberg van Level42. 22 november gaf De Levende Sollicitatiegids, Debbie Heijne, in café Samsom te Nijmegen een workshop voor leden van DeBroekriem. Na het bijwonen van de workshop op bezoek bij een goede kennis in Roermond en hierna na mijn moeder waar ik de rest van het weekend verbleef. Dit weekend verliep heel anders dan gedacht/verwacht. In plaats van erwtensoep maken op zaterdag 23 november werd het de hele dag in het ziekenhuis verblijven; op (afscheids) bezoek bij Paul, de vriend van mijn moeder. Op 24 november hebben wij om 1.45 uur definitief afscheid van hem mogen nemen. Op 30 november werd hij gecremeerd. (lees meer hierover in mijn bericht "Afscheid nemen"). Tussen het geregel rondom de crematie en het opvangen/steunen van mijn moeder op 28 november nog de Speciaal Coffee "Netwerken voor werkzoekenden" en op 29 november (gedeeltelijk) het event "Dé sollicitatiebrief" bijgewoond. Bij het laatstgenoemde event kennis gemaakt met Renate Vullings. Bij Croqqer is zij community manager voor de regio Noord en Midden Limburg. 'Toevalligerwijze' was ik al 'lid' van Croqqer. De doelstellingen van Croqqer spreken mij zeer aan en aangezien Croqqer voor de regio Nijmegen nog niet over community manager beschikt, is de kans zeer groot dat vanaf januari 2014.......... vul zelf maar in. ☺

December
9 december te horen gekregen dat ik vanaf 1 januari a.s. weer volledig werkzoekende ben. De opdracht wordt niet met mij verlengd omdat..... laten wij het erop houden dat er geen onderlinge klik is. Dit is niet leuk om te horen maar het is wat het is. Wellicht waren de verwachtingen van elkaar wel te hooggespannen? (zie ook mijn bericht "Verwachtingen")
Op 13 december kennis gemaakt met de Quaning-methode bij Zzin-Zzin. Erg interessant.
25 en 26 december; Kerstmis gevierd op Ameland samen met mijn neef, zijn vrouw en hun twee dochters. Zij hadden mij hiervoor uitgenodigd. Het was erg gezellig! Dank je wel, Wouter en Jitske!
31 december
Het jaar 2013 had op zijn laatste dag nog een mooie les voor mij! Mijn grootste angst werd waarheid; Oud & Nieuw alleen vieren. De kerstdagen alleen doorbrengen vind ik niet erg, maar alleen Oud & Nieuw vieren wel. Het zag er tot 23.30 uur naar uit dat dit toch echt zou gaan gebeuren dit jaar. Tot een uur of 17.00 uur was ik hier best wel verdrietig over. Aan de ene kant vond ik mezelf best wel zielig. Aan de andere kant voelde ik diep van binnen dat dit (lees: alleen Oud & Nieuw vieren) zo moest zijn, dat hierin een leermoment voor mij zat. Omdat ik dit zo voelde, kon ik mijn angst op een gegeven moment onder ogen zien en laten zijn. Ik accepteerde dat ik Oud & Nieuw alleen zou vieren en had voor mezelf besloten om dit bericht/deze column te gaan schrijven. Eerst mijn zelfgemaakte maaltijdsalade opgegeten en daarna schrijven. Tussen het schrijven door koffie gedronken en oliebollen gegeten. Ik had mezelf verwend en naast de drie oliebollen ook zoete witte wijn, toastjes en brie gekocht. Deze liggen echter nog onaangeroerd in de koelkast en kast. Geen tijd voor gehad om deze te eten en te drinken, nl. te druk geweest met schrijven☺
Druk aan het schrijven dus met op de achtergrond de tv aan. Om 23.55 uur zou ik dan met een glas wijn in de hand voor de tv gaan zitten en naar de klok kijken om zo 2014 in te luiden. Echter, van dit plan kwam niets. Om 23.30 uur werd er nl. aan mijn deur geklopt en stond mijn lieve huisgenote Mara met haar vriend voor mijn deur. Ze nodigden mij uit om samen met hen en een glaasje bubbels (lees: de échte champagne) en sterretjes naar buiten te gaan en zo 2014 in te luiden. Zo gezegd, zo gedaan. Het nieuwe jaar inluiden deed ik dus op het allerlaatste moment niet alleen maar met lieve vrienden. Het was ontzettend gezellig! Dank jullie wel, lieve Mara en GP. Diep van binnen ben ik ervan overtuigd dat dit zo moest zijn. Door mijn angst over het alleen vieren van Oud & Nieuw los te laten en te accepteren dat dit dan zo moest zijn, gebeurde het dus uiteindelijk niet. Wat een geweldig leermoment voor mij. Dank je wel, 2013!

Zoals jullie kunnen lezen, is er in 2013 dus veel in mijn leven gebeurd. Veel mooie momenten maar ook verdrietige momenten, zoals het overlijden van mijn trouwe kameraadje Otje en de vriend van mijn moeder. Of zoals een dierbare vriendin schreef: "Een bewogen jaar waarin 'het einde"een grote rol speelde, maar je ook veel 'nieuw begin' hebt ervaren." Zo is het! En op de allerlaatste dag van 2013 nog een mooie les op de koop toe. Wat wil ik nog meer?
Ik wens jullie allemaal een geweldig, inspirerend, ondernemend en avontuurlijk 2014. Dat in 2014 jouw droom mag uitkomen!




PS: voor de aandachtige lezer onder jullie. Mijn jaaroverzicht van de maanden oktober t/m december 2013 heb ik niet meer in 2013 maar in 2014 geschreven. Op 31 december werd er nl. om 23.30 uur op mijn deur geklopt ☺































zaterdag 28 december 2013

Verwachtingen

"Vol verwachting klopt ons hart", wie kent deze tekst niet? Sinterklaas heeft inmiddels het land weer verlaten, de verwachtingen zijn gebleven. Enne, zijn jouw verwachtingen uitgekomen? Heb je van Sint gekregen wat je had gevraagd? Of ben je misschien teleurgesteld omdat je niet hebt gekregen wat je had verwacht? Verwachting is de aanname of hoop dat een handeling of gebeurtenis ook daadwerkelijk gaat plaatsvinden, bijv. een witte kerst. Je kunt realistische verwachtingen hebben, zoals slagen voor je eindexamen omdat je goed hebt gestudeerd. Maar verwachtingen kunnen ook onrealistisch zijn, bijv. hopen op een witte kerst in Nieuw-Zeeland. Verwachtingen (in/over het/je leven) heeft iedereen, hetzij bewust of onbewust. Het gaat er echter om hoe je ermee omgaat als jouw verwachting(en) niet uitkom(t)(en). Kun je dit accepteren of raak je in verwarring, word je onzeker, angstig of ben/raak je teleurgesteld? Kun je het bij jezelf houden als jouw verwachting niet uitkomt of geef je de situatie of betrokken persoon de schuld? Als je iemand op een voetstuk plaatst, heb je ook bepaalde verwachtingen van hem/haar. Vaak weet de betrokken persoon niet eens dat hij/zij door jou op een voetstuk is geplaatst. Als hij/zij dan iets doet of zegt wat niet aan jouw verwachtingen voldoet, dondert hij/zij weer van zijn voetstuk af. Aan wie ligt dit dan; aan de betrokken persoon of aan jou? Ik heb het zelf meegemaakt. Jaren geleden ben ik eens door iemand op een voetstuk geplaatst. Ik was hiervan niet op de hoogte. Na verloop van tijd merkte ik wel dat zij anders op mij reageerde, veel afstandelijker dan voorheen. Na een tijdje heb ik haar op de man af (in dit geval: op de vrouw af) gevraagd waarom zij ineens anders op mij reageerde. Ik was de onzekerheid nl. zat en wilde weten wat er aan de hand was. Het bleek dus dat zij mij op een voetstuk had geplaatst; ze had bepaalde verwachtingen van mij. Op een gegeven moment had ik blijkbaar iets gezegd waardoor zij teleurgesteld in mij raakte. Het gevolg; ik viel van mijn (lees: van haar) voetstuk af. De band die wij hadden voordat zij mij op een voetstuk plaatste, is nooit meer teruggekomen. Erg jammer, maar helaas. Iemand op een voetstuk plaatsen en (hooggespannen) verwachtingen over iemand of iets hebben, kan dus meer kapot maken dan je lief is. Waarom zou je sowieso iemand op een voetstuk willen plaatsen? Er is dan geen sprake van gelijkwaardigheid; diegene die je op een voetstuk heb geplaatst staat immers hoger dan jezelf. Wij zijn toch allemaal gelijk?!

Wat kost het mij moeite om dit bericht te schrijven. Doe er al drie weken over, terwijl ik andere berichten binnen no-time geschreven had. Frustratie alom soms. Wellicht zijn mijn eigen verwachtingen over dit bericht wel hooggespannen? Ik merk aan mezelf dat ik soms toch nog wel wat onzeker ben over wat ik schrijf. Zouden de mensen het wel interessant genoeg vinden wat ik schrijf? Het maakt er voor mij soms ook niet gemakkelijker op dat mijn berichten nu ook te lezen zijn bij PJP consultancy. Soms voel ik een bepaalde druk dat ik binnen een paar dagen alweer een nieuwe bericht/column gepubliceerd moet hebben, omdat andere columnisten dit ook doen. Die druk opleggen, doe ik zelf. Niemand legt mij een bepaalde druk op en/of verwacht van mij dit ik binnen een week weer een bericht heb gepubliceerd omdat anderen dit ook doen. Het zijn mijn eigen verwachtingen. Echter, ik ben niet de andere columnisten. Ik ben Monique. Als ik er drie weken over doen om een bepaald bericht te plaatsen, dan is dit zo. Een auteur heeft ook niet binnen een maand een heel boek geschreven. Soms doet men er wel een jaar over. Het zij dan zo! Geduld hebben met mezelf en geen hooggespannen verwachtingen hebben over het aantal lezers (lees; hits naar mijn berichten), anders raak ik nog teleurgesteld. In eerste instantie schrijf ik nl. toch voor mezelf, omdat ik het erg leuk vind om te schrijven. Als ik anderen dan met mijn schrijfwijze motiveer en inspireer en/of mensen herkennen bepaalde dingen in wat ik schrijf, is dit mooi meegenomen!

Als je werkzoekende dreigt te worden, hoop je dat je binnen no time weer een baan hebt gevonden. Wellicht heb je voor jezelf wel een deadline gesteld waarbinnen je weer een nieuwe baan wil hebben, omdat je geen uitkering wil trekken. Als je de door jezelf opgelegde deadline dan niet haalt, is de kans groot dat je teleurgesteld raakt, omdat je:
1. Niet aan je eigen verwachtingen hebt voldaan;
2. Je te hoge verwachtingen had.
Waarom zou jezelf zo'n hoge druk opleggen? Het is op dit moment al lastig genoeg om een baan te vinden. Naast jou zijn er zoveel anderen die werkzoekenden zijn of dreigen te worden. Bovendien is het ook geen schande om werkzoekende te zijn. Het is wat het is. Een WW-uitkering is geen vetpot en je zult de broekriem moeten aanhalen. Als je echter gewerkt hebt, heb je wel recht op een uitkering. Waarom zou je jezelf dit ontzeggen? Als je hoge verwachtingen van jezelf hebt in het (snel) vinden van een nieuwe baan,  kan dit ook tegen je werken. Ik spreek uit ervaring. In 2011 dreigde ik ook werkzoekende te worden. Ik wilde dit absoluut niet, omdat ik me dit financieel niet kon veroorloven. Ik legde me onbewust zo'n hoge druk op, dat ik het sollicitatiegesprek dat ik had, verpestte. Het gevolg was dat ik wel een uitkering moest aanvragen. Ik ben toen drie maanden werkzoekende geweest. Wat ik niet wilde, gebeurde dus toch. Dit, omdat ik te hoge verwachtingen van mezelf en het sollicitatiegesprek had. Hoe hoger de verwachtingen, des te groter de teleurstelling. Je doet je best, dat is goed genoeg.

Leef zonder verwachtingen te hebben. Een nobel streven, maar hoe realistisch is dit eigenlijk? Leef zonder al te hoge verwachtingen te hebben, is volgens mij meer reëel. Laat het leven op je afkomen zonder het leven je te laten overkomen (lees: in de slachtofferrol te blijven zitten). Vanaf 1 januari 2014 ben ik weer volledig werkzoekend na 2.5 maanden een baan te hebben gehad voor 20 uur per week. De opdracht wordt niet met mij verlengd. Laten wij het erop houden dat er geen onderlinge klik was. Natuurlijk is dit niet leuk om te horen. Maar het is wat het is. Wellicht waren de verwachtingen van elkaar wel te hooggespannen? Wie zal het zeggen? Het is mij nog nooit overkomen dat een opdracht niet met mij verlengd werd. Nu dus wel. Vanaf 1 januari ben ik dus weer volledig werkzoekend. Ik zie het als een nieuw begin. Ik start het nieuwe jaar met een schone lei. Ik ga in ieder geval door met mijn werkzaamheden voor DeBroekriem, met schrijven (lees: bloggen), met het maken van mijn dromenvangers zodat ik eind 2014 in Nieuw-Zeeland mijn pelgrimstocht kan lopen en natuurlijk met............solliciteren. Daarnaast ben ik ervan overtuigd dat er weer nieuwe en mooie dingen op mijn pad komen. De zaadjes hiervoor heb ik al gezaaid.
Verwachtingen hebben, hóórt echter ook bij het leven. In verwachting zijn betekent nl. ook nieuw leven dragen! ☺

 
















woensdag 4 december 2013

Afscheid nemen

Dit bericht zou eigenlijk 'Verwachtingen' heten, maar hierover ga ik het een volgende keer hebben. Het leven valt nl. niet te plannen, dat blijkt maar weer eens. Vorige week zondagochtend (24 november) afscheid mogen nemen van Paul, de vriend van mijn moeder. Aan de ene kant was het te verwachten dat dit op korte termijn zou gebeuren. Aan de andere kant is het dan toch nog snel gegaan. Toeval of niet, dat weekend zou ik sowieso bij mijn moeder zijn. Op vrijdagochtend 22 november eerst een event van DeBroekriem in Nijmegen bijgewoond. Gastspreker was De Levende Sollicitatiegids, Debbie Heijne. Na het event met de trein naar Roermond; op bezoek bij een goede kennis. 's avonds weer onderweg, nu met de bus naar mijn moeder waar ik t/m zondag zou blijven. Op zaterdag zou ik dan erwtensoep maken, dit had ik met haar afgesproken. Mijn moeder had alle ingrediënten hiervoor al in huis gehaald. Toen ik om ca. 21.15 uur naar het huis van mijn moeder liep, kreeg ik ineens heel sterk het gevoel dat ik de volgende dag geen erwtensoep zou gaan maken omdat de vriend van mijn moeder zou komen te overlijden. En ja hoor, dit gevoel werd 28.5 uur later helaas bevestigd. Waar dit gevoel vandaan kwam, weet ik niet. Dat doet er ook niet toe. Ik noem het mijn sterk ontwikkeld gevoel / mijn intuïtie. Wat er wel toe doet, is dat ik nog steeds erg blij ben dat ik dat ik dat weekend 'toevallig' bij mijn moeder was. Zo kon ik er voor haar zijn. Blij ook voor mijn zus. Zij kon nl. niet komen om samen onze moeder te ondersteunen. Drie dagen voor het overlijden van Paul heeft zij nl. definitief afscheid mogen nemen van haar schoonmoeder. Ook dit overlijden was aan de ene kant te verwachten en aan de andere kant toch nog redelijk onverwachts. Mijn zus was en is nog steeds blij dat ik 'toevallig' dat weekend bij onze moeder was. Zo kon zij samen met haar vriend en zwager in alle 'rust' de crematie van haar schoonmoeder regelen.

De eerste dagen na het overlijden heb je geen tijd om te rouwen. Er moet nl. van alles geregeld worden, zoals: kiezen uit begrafenis of crematie, uitzoeken van muziek, plaatsen van een rouwadvertentie in de krant, het versturen van rouwkaarten etc.. Ik spreek uit ervaring; mijn vader is 7.5 jaar geleden gestorven. In het geregel rondom de crematie heb ik mijn moeder kunnen ondersteunen. Op haar verzoek heb ik haar ook geholpen met het aankleden van Paul, een dag na zijn dood. Het aankleden ging met een lach en een traan, net zoals 7.5 jaar geleden. Toen heb ik samen met mijn zus 'ozze pap' ook aangekleed. Ik heb nog steeds mooie herinneringen hieraan. Ik ben dan ook erg blij dat ik dit voor mijn moeder heb kunnen doen, net zoals het spreken op de crematie afgelopen zaterdag. In eerste instantie zou mijn moeder dit zelf doen. Op vrijdagavond belde ze me echter op met de vraag of dat ik in haar plaats wilde spreken. Voor haar was het toch te emotioneel. Natuurlijk heb ik dit voor haar gedaan, voor mij is dit vanzelfsprekend! Ik vond het mooi om te doen, net zoals 7.5 jaar geleden. Toen hebben mijn zus en ik op de crematie van 'ozze pap' ook gesproken. Ben nog steeds erg blij dat ik dit toen voor 'ozze pap' heb gedaan!

Nu, 1.5 week na het overlijden van haar vriend..........nu volgt de rouwfase voor mijn moeder. Hoe lang deze gaat duren, is onbekend. Staat er eigenlijk een tijd voor om te rouwen? Dacht het niet. Alhoewel je van sommige mensen maar een bepaalde tijd mag rouwen, daarna moet ''het" over zijn. Deze mensen hebben volgens mij zelf nog geen dierbaar iemand verloren, anders zeg je zoiets niet. Dat is althans mijn mening. Zoals al hierboven genoemd, is mijn vader 7.5 jaar geleden overleden. Voor sommigen is het al 7.5 jaar geleden, voor anderen is het pas 7.5 jaar geleden. Voor mij geldt dat ik hem in mijn hart draag, mooie (en ook minder mooie) herinneringen aan hem heb en soms nog keihard om hem moet huilen omdat ik hem mis! Ze zeggen dat na verloop van tijd de scherpe kantjes eraf gaan. Ik kan me hierin wel vinden. Hoe lang het duurt voordat de scherpe randjes eraf gaan, kan ik niet zeggen. Dat is voor ieder persoonlijk. Doet het er eigenlijk wel toe? Gun jezelf in ieder geval de tijd om te rouwen. Bij sommigen komt het verdriet misschien pas na 10 jaar. Dit, omdat ze er eerder niet aan toe waren. Dat zij dan zo! Accepteer en respecteer jouw eigen gevoelens hierin. Het leven gaat echter door. Dat klinkt misschien keihard, maar is wel de waarheid. Toen mijn vader net was overleden, zat ik op een gegeven moment bij een dierbaar iemand in de auto onderweg naar een paasontbijt. Ik keek naar buiten en zag mensen lachen. Op dat moment snapte ik dat niet, ik dacht bij mezelf: "Hallo, hoe kunnen jullie nu lachen? Mijn vader is net overleden". Ik herinner me ook nog dat het buiten koud was en de zon scheen. Voor jou staat de tijd en het leven misschien dan even stil, feit is en blijft dat het leven gewoon doorgaat. Probeer ondanks jouw verdriet, boosheid en andere emoties toch ook de mooie dingen van het leven te blijven zien, alhoewel dit in het begin misschien onmogelijk lijkt.

Als je je baan verlies, ga je ook door een rouwfase. Wellicht zag je het aankomen dat je je baan ging verliezen, wellicht ook niet. In beide gevallen geldt dat je dit verlies een plekje mag geven. Hoe lang dit gaat duren, is per persoon verschillend. Neem hiervoor de tijd. Het is niet niets. Je sluit een bepaalde fase in je leven af. Ga pas workshops e.d. voor werkzoekenden volgen als je hieraan toe bent. Je voelt zelf wel wat het geschikte tijdstip voor jou is. Misschien wil je eerst wel een workshop volgen over het verlies van je baan. Deze workshops bestaan, zie hiervoor het internet.
Het verliezen van je baan is niet alleen negatief, het biedt ook nieuwe mogelijkheden; al zie je deze in eerste instantie misschien niet. Misschien wilde je al langer voor jezelf beginnen of wilde je van carrière wisselen maar zag je hiervoor geen mogelijkheid. Ineens is de mogelijkheid er wel. Wat houdt je nu nog tegen? Niet je baan, want die heb je niet meer. Is het angst? Ga dit eens voor jezelf na of vraag advies bij anderen als je er zelf niet uitkomt.

Voor wat betreft de rouwverwerking van mijn moeder en mijn zus... Zij weten dat ik altijd voor hun klaarsta voor een luisterend oor en/of voor een knuffel. Voor mezelf geld dat ik al mijn activiteiten even op een lager pitje heb gezet zodat ik ook de tijd heb om e.e.a. te verwerken. Ik merk nl. dat het overlijden van Paul en het geregel rondom de crematie mij niet in de koude kleren is gaan zitten. Er zijn toch weer behoorlijk wat herinneringen aan het overlijden van o.a. mijn vader naar boven gekomen. Dat is niet erg, dat hoort erbij. Zo is het leven. Even pas op de plaats maken en goed voor mezelf zorgen. Dat is de reden dat dit bericht langer op zich liet wachten.




















zondag 17 november 2013

Onderweg; bewust of op de automatische piloot?


Onlangs was ik voor een afspraak onderweg naar Purmerend. Omdat ik geen auto heb, reis ik veel met het ov. Zo ook nu. Aangekomen op CS Amsterdam, zou ik de bus nemen naar Purmerend. Via internet had ik al ontdekt aan welke kant van het CS zich het busstation bevond. Voordat ik de bus nam, ging ik nog wel even een sanitaire pitstop nemen voor het geval dat.... Het werd nog een "hele" onderneming om het toilet te bereiken. Deze bevond zich nl. voor mij aan de verkeerde kant van het CS. In plaats van met de stroom mee te gaan, moest ik van perron 8 naar perron 2 tegen de stroom van mensen inlopen. Nu ben ik wel gewend om tegen de stroom in te gaan, maar op CS Amsterdam tegen de stroom ingaan... dat is toch geheel andere koek☺. Hoe heb ik dan toch mijn doel (in dit geval; het toilet) bereikt? Door mijn automatische piloot aan te zetten en dwars door de stroom mensen in te lopen. Binnen twee minuten had ik mijn doel bereikt.

In de bus naar Purmerend reden wij een klein stukje door Amsterdam. Vol verwondering zat ik door de ramen naar Amsterdam te kijken; naar haar typische huizenstijl, naar de mensen op straat, naar de drukte op de wegen. Ik voelde me als een klein meisje die voor het eerst in haar leven een grote stad bezoekt. Ik kom nl. bijna nooit in Amsterdam. Amsterdam is voor mij te groot en te druk, Amsterdam is voor mij een wereldstad. Zelf kom ik uit Tegelen, een Limburgs dorp en woon ik sinds 2000 (weer) in Nijmegen. In vergelijking met Amsterdam is Nijmegen voor mij zelfs nog een dorp. In de bus zittend, realiseerde ik me dit. Ik realiseerde me echter ook dat ik nog wel meerdere grote steden zal gaan bezoeken, waaronder Auckland in 2014. Toch zal het altijd bij een bezoek blijven en ga ik nooit in een grote stad wonen, ook niet in Auckland. Ik ben nl. een natuurdame en leef graag op het platteland. Nijmegen daarentegen is niet echt het platteland, maar voor de rasechte Amsterdammer misschien wel? Ik heb echter altijd gezegd dat ik niet de rest voor mijn leven in Nijmegen blijf wonen. Wellicht beland ik nog wel in Nieuw-Zeeland op het platteland, je weet maar nooit.

Zo'n vijf uur later bevond ik me weer op CS Amsterdam, op perron 5 om precies te zijn om de trein naar Nijmegen te nemen. Voordat de trein kwam, ging ik toch weer eerst even het toilet bezoeken voor het geval dat............. Weer moest ik tegen de stroom van mensen inlopen. Wellicht raad je al wat er toen volgde? Ja hoor, de automatische piloot werd weer aangezet en daar ging ik weer, dwars door de mensenmassa in. Het resultaat; mijn doel (lees: het toilet) binnen twee minuten bereikt en weer terug op het perron binnen vijf minuten. Ik moest wel snel zijn, anders zou de trein zonder mij wegrijden en daar had ik echt geen zin in. In de trein onderweg naar Nijmegen, ja ik had dé trein gehaald, werd ik me bewust dat ik sommige gedeeltes van mijn reis op de automatische piloot had gedaan. Terugkijkend op de momenten dat ik door de stationshal liep en terugkijkend naar de mensen die ik toen zag, vraag ik me af wie er die dag nog meer op de automatische piloot liep. Gelet op hun houding en gezichtsuitdrukking, zijn het er volgens mij best veel.

Op de automatische piloot dingen doen, is niet erg. Je hoeft dan niet over alles in je leven apart na te denken. Ik doe dit ook. Tandenpoetsen bijvoorbeeld doe ik regelmatig op de automatische piloot, evenals koken of zelfs mijn eten opeten. Het gevaar in het automatisch denken is echter dat je dan een boel van het NU mist, omdat je met je gedachten ergens anders zit. Je bent dan niet in het moment zélf bewust aanwezig waardoor je wellicht wel een heerlijke maaltijd mist die je voor jezelf had gekookt. Ik spreek uit ervaring☺. Soms kies je er misschien wel bewust voor om even op de automatische piloot te leven omdat je eventuele verdriet en angst op dat moment niet wilt voelen. Het is te heftig, denk je dan. Dit verdriet en deze angst zullen echter niet weggaan door ze te negeren. Ze gaan pas weg door ze bewust te voelen en te ervaren. Dat doet pijn en niet zo'n klein beetje ook, dat zal ik ook niet ontkennen. Ik heb het zelf ook ervaren, net als velen met mij. Toch ga ik nog liever door de pijn en angst heen dan de rest van mijn leven volledig op de automatische piloot te leven en bewust niet meer te (willen) voelen. Want wat zou ik wel niet allemaal missen? Te veel, naar mijn mening. Volgend jaar ga ik naar Nieuw-Zeeland om mijn pelgrimstocht te lopen. Mensen vragen mij of ik niet bang ben om alleen op pad te gaan. Sommigen adviseren mij zelfs om met zijn tweeën te reizen omdat dit 'veiliger' zou zijn. Met zijn tweeën reizen, gaat zeker niet gebeuren. Het is mijn pelgrimstocht en deze loop ik alleen. Ik heb hiervoor ook mijn redenen. Wat deze zijn, kun je volgend jaar lezen als ik onderweg ben in Nieuw-Zeeland. Ben ik bang om alleen te reizen? Nee, ik doe dit wel vaker. Natuurlijk is het spannend om alleen te reizen in een onbekend land aan de andere kant van de wereld en natuurlijk zal ik het best weleens moeilijk hebben. Maar gaat dit mij weerhouden om mijn droom te verwezenlijken? Ik dacht het niet. Ik laat mijn leven niet door angst en onzekerheid leiden.
Wie ben jij? Ben jij iemand die heel vaak op de automatische piloot onderweg bent of reis (lees: leef) jij vaak ook bewust?


















dinsdag 12 november 2013

Ontwikkelingen

Onlangs heb ik de sauna bezocht. Zo ga je praktisch nooit naar de sauna en zo bezoek je de sauna in korte tijd twee keer. Hoe dat zo? Door 2 x 2 entreekaarten te winnen bij een loterij. Deze entreekaarten waren t/m 1 november jl. geldig. Voor mij betekende dit dat ik in vijf weken tijd twee keer met een vriendin de sauna heb bezocht. Beide keren heerlijk genoten. Het gaat natuurlijk niet om het saunabezoek, maar om aan te geven dat er in korte tijd veel kan gebeuren (lees: kan ontwikkelen). Bij mijn eerste saunabezoek op 27 september jl. had ik nl. nog geen baan en was het voor mij nog niet duidelijk hoe ik mijn droomreis naar Nieuw-Zeeland in 2014 zou gaan financieren. Gedurende de periode tussen mijn eerste saunabezoek en mijn tweede saunabezoek op 31 oktober jl. hebben de volgende ontwikkelingen zich echter voorgedaan:
1. Tijdelijk betaald werk voor 20 uur per week tot het eind van dit jaar;
2. Duidelijkheid over de financiering van mijn droomreis naar Nieuw-Zeeland. Het mooie is dat het idee hierover is ontstaan tijdens mijn eerste saunabezoek in september, dankzij de vriendin met wie ik toen de sauna bezocht. Zij kwam met het idee om via het uitoefenen van een van mijn hobby's mijn droomreis te gaan financieren. Dank je wel, Selma dat je me dit inzicht hebt gegeven! Zoals vermeldt in mijn laatste twee berichten, ben ik nu druk bezig met de uitvoering hiervan.

Naast bovengenoemde ontwikkelingen ben ik de laatste tijd ook druk bezig (geweest) met het ontwerpen en creëren van:
* Visitekaartjes voor mijn dromenvangers; via Vistaprint zelf ontworpen;
* Visitekaartjes om mezelf in de picture te brengen, ontworpen door Anouk Aarssen;
* Een eigen Facebook pagina;
* Een eigen website. Aangezien deze echter nog in de kinderschoenen staat, is de website voor jullie nog niet zichtbaar. Mijn doel is om deze uiterlijk 31 december a.s. in de lucht te hebben.
Niet fysiek zichtbaar of tastbaar, maar voor mij wel duidelijk aanwezig, is het besef dat ik vanaf nu nog maar maximaal 27 uur (lees: 3 dagen) per week als secretaresse wil en ga werken. De overige 13 uur, uitgaande van een werkweek van 40 uur, wil en ga ik besteden aan schrijven, netwerken en het maken van dromenvangers. Aangezien o.a. schrijven en het maken van dromenvangers mijn hobby's zijn, blijf ik deze ook in mijn vrije (lees: privé) tijd uitoefenen. Wellicht dat ik in de nabije toekomst van mijn hobby's wel mijn beroep ga maken. De tijd zal het leren. Wie zaait, zal oogsten. Sommige gewassen hebben echter een langere groeiperiode nodig dan andere voordat je ze kan oogsten. Ik heb er alle vertrouwen in dat dit goedkomt. Blijf er daarnaast ook de benodigde tijd, geduld en aandacht aan besteden. Zonder mest, water en zonlicht kan een gewas namelijk ook niet groeien en tot volle wasdom komen.






















dinsdag 29 oktober 2013

Het "YES" gevoel / Het "YES" moment

YES, een ogenschijnlijk simpel woord bestaande uit drie letters. Ogenschijnlijk, want de term Yes houdt veel meer in dan je in eerste instantie denkt. Spreek de term YES maar eens hardop uit. Wat komt er dan in je op? Welk gevoel geeft het je? Wat voel je in jouw lichaam? Als ik aan YES denk, denk ik aan iets positiefs. Het geeft mij een goed gevoel en energie die ik door mijn hele lichaam voel stromen. YES geeft aan dat er iets gelukt is, dat er iets positiefs volgt, iets dat jou een goed gevoel geeft. Dit 'iets' kan voor een ander van onbeduidende waarde zijn, voor jou is het juist van grote waarde. Wellicht is het inschrijven bij een uitzendbureau een hoge drempel voor je. De redenen hiervoor kunnen heel divers zijn. Misschien ben je bang dat de mensen die er werken een bepaald beeld over jou hebben. Of heb je een keer een vervelende ervaring gehad bij een uitzendbureau met als gevolg dat het inschrijven bij andere uitzendbureau's je nu tegenstaat. Wat een goed gevoel het je dan geeft als je op een dag besluit deze drempel toch over te stappen. "YES, you dit it!" Voelde jij je niet energieker, nadat je na het inschrijven weer buitenstond? Ik heb zo'n donkerbruin vermoeden van wel.

Sinds ik afgelopen mei werkzoekende ben geworden, heb ik al diverse YES momenten mogen ervaren (lees: doorvoelen). Ontdekken dat ik kan schrijven, is een van deze momenten. Wat vind ik het leuk om mijn ervaringen met jullie te delen. Ik heb ook al een paar reacties ontvangen dat ik mensen motiveer en inspireer met mijn schrijfwijze. "YES!" Wat word ik hier blij van en wat geeft het mij energie als ik deze reacties krijg. Dat is nu juist ook een van de redenen dat ik ben gaan schrijven; andere mensen motiveren en inspireren. Onlangs ben ik zelfs door een volger op Twitter gevraagd om te bloggen op zijn site. Hij had een paar van mijn blogs gelezen en die spraken hem aan. De berichten op mijn blog zijn dus nu ook te lezen bij PJP consultancy onder het tabblad Column. "YES", hoe gaaf is dit! Toen ik zijn verzoek op Twitter las, werd ik helemaal blij van binnen. Ik heb trouwens nog steeds momenten dat ik met een grijns achter mijn laptop zit en denk "YES!" Wie had dit een half jaar geleden gedacht? Ik in ieder geval niet.

Vandaag heb ik nog een YES moment ervaren....... bij de kapper! Zo zit ik bij de kapper om mijn haren te laten knippen en..... zo heb ik er een een opdracht bij om een dromenvanger te maken. Diegenen onder jullie die trouw de berichten op mijn blog lezen, weten dat ik dromenvangers van natuurlijke materialen maak. Door deze te verkopen, kan ik mijn droomreis naar Nieuw-Zeeland in 2014 bekostigen. Dit vertelde ik vanochtend in de kappersstoel aan mijn kapster. Toeval of niet (zelf geloof ik niet in toeval, maar ben ik van mening dat niets zomaar gebeurd), mijn kapster is al geruime tijd op zoek naar een dromenvanger voor haar dochter. Ik legde haar de manier uit waarop ik mijn dromenvangers maak. Deze manier (lees: op maat gemaakt), sprak haar zo aan dat ze bij mij een bestelling heeft geplaatst. Zij regelt nu dat ik wat paardenhaar krijg van het paard waarop haar dochter rijdt, zodat ik dit in de dromenvanger kan verwerken. Toevallig ☺ wordt het paard een dezer dagen geschoren. Mooi toch, hoe deze 'puzzelstukjes' in elkaar vallen! Drie personen happy, "YES!"

Als event-manager voor DeBroekriem organiseer ik events/workshops voor collega werkzoekenden in Nijmegen. Hiermee ben ik in augustus gestart. (zie ook mijn bericht "Trots op.....!") Wij (mijn collega event-managers Karen Michels, Merel Kuipers en ik) hebben inmiddels vijf locaties gevonden waar wij kosteloos van een ruimte gebruik kunnen maken om events van DeBroekriem te laten plaatsvinden. "YES!" Daarnaast heb ik in september in weekkrant De Brug Nijmegen gestaan om meer bekendheid in Nijmegen te geven aan stichting DeBroekriem. "YES!" Ik had een half jaar geleden niet gedacht dat ik de publiciteit zou opzoeken. Ik vind het eerlijk gezegd best wel kicken. Daarnaast ben ik trots op mezelf dat ik nu dingen doe en zaken onderneem, waarvan ik eerst (lees: half jaar geleden) dacht dat ik dit nooit zou durven.
Het organiseren van events/workshops vind ik erg leuk. Op dinsdag 22 oktober jl. vond in De Lindenberg, Huis voor de Kunsten, in Nijmegen de workshop Netwerken plaats. Gastspreker was Vincent Kuyvenhoven van Zicht op Inzicht. Afgelopen juni heb ik bij hem de workshop Solliciteren, hoe werkt het eigenlijk? gevolgd. Ik had me voorgenomen dat als ik event-manager voor DeBroekriem zou worden, ik Vincent als eerste gastspreker zou uitnodigen. Zo gezegd, zo gedaan! Alhoewel het inschrijven voor een aantal deelnemers niet helemaal soepel verliep, was de opkomst groot. 26 personen namen deel aan deze workshop. Dat er door het organiseren van een workshop 26 volstrekt onbekenden met elkaar in verbinding worden gebracht die wellicht iets voor elkaar kunnen betekenen, vind ik fijn. Het geeft mij namelijk ook een goed gevoel om iets voor een ander te kunnen betekenen en om mensen met elkaar te verbinden. "YES!"

Wat is/zijn jouw YES gevoel(ens)?
Wat is/zijn jouw YES moment(en)?



PS: Elke keer dat ik een bericht publiceer, ervaar ik ook een YES moment. ☺




Welke talenten zitten bij jou
nog verborgen die nu aan
de oppervlakte mogen komen?