vrijdag 17 april 2015

Crockett en Tubbs

Wie kent Sonny Crockett en Ricardo Tubbs nog? Twee stoere politieagenten uit de politieserie Miami Vice. Ik was een jaar of 10, 11 jaar toen Veronica in de jaren 80 van de vorige eeuw begon met het uitzenden van deze politieserie. Ik vond het een coole serie en mocht ik er van mijn ouders gewoon naar kijken, voor zover ik me dit nog kan herinneren. Een voormalige klasgenootje van de lagere school vond Sonny Crockett, alias Don Johnson helemaal te gek. Ze had allerlei foto’s van hem in haar agenda geplakt en volgens mij had ze ook posters van hem op haar kamer hangen. Nee, die “kalverliefde” op Don Johnson of Philip Michael Thomas (Ricardo Tubbs) heb ik nooit gehad. Duran Duran vond ik in die tijd wel stoer.

Sinds een aantal maanden hebben wij onze eigen Crockett en Tubbs. Zij bestrijden geen criminelen of rijden in kekke Ferrari ’s door de drukke straten van Miami. Nee, zij zijn oranje van kleur, hebben metaalglanzende schubben en bevinden zich voortdurend in een kom in onze huiskamer in het Limburgse land. Voor degenen voor wie het nog niet helder is………..ik heb het over onze twee lieftallige goudvissen. Ik heb ze gekregen van Kim, mijn voormalig huisgenote in Nijmegen. Ze hadden nog geen naam toen ik ze kreeg. Mijn partner heeft hun naam bedacht. Hij wilde ze stoere namen geven en kwam eigenlijk meteen met de namen Crockett en Tubbs. Ik vind deze namen wel goed bij ze passen, zo cool en nieuwsgierig als ze zijn. 

Elke ochtend als wij beneden komen, worden wij door ze begroet. Zodra ze ons in de smiezen hebben, zwemmen ze naar boven, doen hun bekjes wagenwijd open en 'roepen'.. “Wij willen ETEN.” Eigenlijk willen ze de hele dag door wel eten hebben. Als je langs hun kom loopt, zwemmen ze namelijk negen van de tien keer direct naar boven in de hoop dat een van ons smelt bij het zien van hun olijke koppies. Meestal kunnen wij hieraan wel weerstand bieden. Soms gaat het mis of kan ons bezoek geen weerstand bieden aan hun gebedel en jawel hoor…ze hebben hun doel weer bereikt! Wij weten het, goudvissen mag je niet teveel voer geven. Ze zouden zomaar eens kunnen veranderen in een walvis. J 

Ik had niet gedacht dat het me zou overkomen, maar ik ben voor ze gevallen! Ik vind ze leuk. Ze zijn guitig en nieuwsgierig. Door naar ze te kijken, word ik rustig van binnen. Elke dag ga praat ik tegen ze. ’s Ochtends begroeten mijn partner en ik ze met “Goedemorgen, Crockett en Tubbs” en als wij ‘s avonds naar bed gaan, wensen wij ze een goede nachtrust. Tussendoor praat ik ook nog wel regelmatig tegen ze. Waarom ook niet? Tegen een hond, kat, vogel of konijn praat je toch ook? Crockett en Tubbs verrijken op hun manier mijn/ons leven. Hopelijk worden ze oud, sommige goudvissen worden wel 20 jaar of ouder, zodat we nog lang van ze mogen genieten.

zondag 29 maart 2015

Lente...weer of lenteweer?

Twee wilde zwijnen
Deelerwoud, 27 maart 2015
Het is lente...weer of lenteweer? Dit laatste is vandaag niet echt het geval. Qua weer lijkt het vandaag eerder herfst. De vogeltjes in de tuin zijn echter druk in de weer met elkaar het hof maken, indringers uit hun territorium verjagen, met het verzamelen van takjes enzovoort. Vanuit een warme woonkamer bekijk ik dit allemaal vol bewondering/verwondering. De vogeltjes trekken zich van de weersomstandigheden niets aan. Ze klagen niet dat ze nat worden maar gaan druk door met hun bezigheden. Waarom klagen wij Nederlanders toch altijd zo snel als het regent? Is het omdat regen ons nat maakt? Of zit er toch iets meer achter? Ik hoor wel vaker: "Regen en/of het grijze weer maakt me somber en/of chagrijnig." Ik beken hierbij eerlijk dat ik deze opmerking ook weleens maak. Waarom laten wij mensen onze gemoedstoestand afhangen van het weer? Het weer kan er toch niets aan doen hoe wij ons voelen? Het weer maakt ons niet somber of chagrijnig, dat doe wij zelf. Het weer houdt ons gewoon een spiegel voor. Voel jij je elke dag hetzelfde? De ene dag voel je je misschien wel blij, de andere dag voel je je verdrietig of kwaad. Zo is het ook met het weer. De ene dag is het zonnig, de andere dag regenachtig of winderig.

Roedel damherten
Deelerwoud, 27 maart 2015
Twee dagen geleden heb ik het Deelerwoud weer bezocht. Ik heb weer heerlijk genoten, ondanks of wellicht wel dankzij het weer.☺ Binnen vijftien minuten dat we er waren, zagen we al een damhert. Eerlijk is eerlijk, het damhert zag ons eerst en ging er als een 'haas' vandoor. Mijn gevoel zei dat wij nog veel meer gingen zien en dat was ook het geval. Circa een half uurtje later zagen wij voor het eerst wilde zwijnen in het Deelerwoud. Sporen van wilde zwijnen hadden we bij eerdere bezoeken al gezien, wilde zwijnen zelf echter nog niet. En vandaag mochten we er dan vier zien. Helemaal blij en enthousiast waren we. Ook zagen we nog een roedel damherten en twee reegeiten. Ondanks het weer - af en toe wat regen, winderig en behoorlijk koud, hebben wij dus veel wild mogen zien. Dit hadden wij van tevoren niet gedacht. We dachten zelfs dat wij vanwege het weer geen wild zouden spotten. Dat was dus een aanname van ons, die niet bleek te kloppen. De zon scheen dan niet letterlijk in het Deelerwoud, figuurlijk (lees: gevoelsmatig) scheen hij voor mij wel.

Heb je weleens gevlogen? Dan heb je wellicht ook gezien dat boven de wolken de zon kan schijnen, terwijl het onder de wolken hard regent. Dat is toch een bijzondere gewaarwording, vind je niet? Voel jij je somber of chagrijnig op dagen dat het buiten erg grijs is of hard regent, visualiseer dan dat de zon boven de wolken schijnt. Wellicht voel je zelfs de warmte van de zon op je huid en zie je zonnestralen voor je. Buiten is het grijs en/of regent het, binnen heb je net zelf het zonnetje in huis gehaald. Hoe mooi is dat?!

Vliegtuig Easyjet - Boven de wolken schijnt de zon
25 augustus 2013

















zaterdag 28 februari 2015

"Te gek voor Woorden"

Onlangs heb ik meegedaan aan de NPO verhalenwedstrijd met als thema "Te gek voor Woorden".
Mijn inzending behoorde dan niet tot de top 25, gekozen door een vakjury, ik ben er trots op en deel hem graag met jullie.

"Oeps", daar zit ik dan. "Waar ben ik eigenlijk aan begonnen?", denk ik, terwijl het vliegtuigje hoger en hoger de lucht in gaat. Plotseling stopt het met klimmen en blijft het op twee kilometer hoogte hangen. Deze 'stilstand' van het vliegtuigje en de hiermee gepaard gaande heftige misselijkheid en dichtgeklapte oren doen mijn twijfels geen goed. Integendeel, ze worden hierdoor zelfs versterkt. "Het is te gek voor woorden. Waarom heb ik dan ook besloten om uit een vliegtuig te springen? Ik ook met mijn grote mond." Een aantal uren eerder dacht ik er nog anders over. Ik baalde zelfs, omdat wij (mijn toenmalige huisgenote Wendy en ik) in eerste instantie niet konden gaan springen. Er stond die ochtend namelijk een te harde wind. Gelukkig was de wind in het begin van de middag wat gaan liggen, zodat wij dezelfde dag dan toch nog onze lang gewenste tandemsprong konden gaan maken.

Nu, een paar uur verder, zit ik met verstopte oren en erge misselijkheid in het sportvliegtuigje dat ons naar circa vier kilometer hoogte gaat brengen. Op twee kilometer hoogte dropt het eerst de parachutisten die een solosprong gaan maken. Dat is de reden waarom het vliegtuigje stil blijft hangen. Erg vertwijfeld en met een 'groen gevoel' draai ik me even om en kijk Wendy aan. Zij ziet meteen dat ik me niet lekker voel (ik blijk een extreem bleek gezicht te hebben, hoor ik achteraf) en dat ik twijfels heb. Maar ja, wat valt er nu nog te doen? Ik kan beslissen om niet meer te springen, maar dan heb ik voor 'niets' 200 euro betaald. En dat vind ik toch ook weer 'te gek voor woorden'. 200 euro groeit mij (en jou vast ook) niet op de rug. Bovendien zit ik nu toch al in de lucht. Na enige aarzeling, besluit ik kranig tóch door te zetten en mijn tandeminstructeur Harm niet in de steek te laten.

Op circa vier kilometer hoogte gaat de deur van het vliegtuigje dan ook voor ons, tandemspringers, open. Nadat drie 'collega's' me al voor zijn gegaan, ben ik nu dan toch echt zelf aan de beurt, "Slik!" Voorzichtig schuiven Harm en ik naar de deuropening waar mijn benen alvast buiten boord mogen hangen, "Oeps." Wat een kou en wat een geraas van de wind. Mijn hart klopt bij wijze van spreken nu echt in mijn keel. Er is geen weg meer terug. Nog eventjes...... Dan hoor ik Harm aftellen en daar gaan we dan...........de diepte in..............  Met een vrije val van ongeveer 200 kilometer per uur suizen wij als een komeet naar beneden. "Whoeaaaaaaaaaaaaa, te gek zeg!" Mijn oren zitten nog steeds dicht, ik hoor dus bijna niets van wat Harm zegt tijdens onze vrije val. Na ongeveer 30 seconden trekt hij de parachute open en zweven wij rustig naar beneden. "Wow, wat mooi!" Wat ben ik blij dat ik heb doorgezet en me niet door mijn angst heb laten leiden. Tandemspringen is echt 'Te gek voor woorden!'



Op 27 juli 2007 heb ik samen met mijn toenmalige huisgenote Wendy een tandemsprong gemaakt bij Nationaal Paracentrum Teuge. Zoals je hierboven al kunt lezen, was de ervaring uiteindelijk te gek voor woorden.☺



maandag 9 februari 2015

Weer of geen weer, altijd snertweer ☺

Waar zijn wij Nederlanders goed in? Wij zijn goed in het praten over koetjes en kalfjes en over het weer. Sta je bij de bushalte te wachten, begint een 'wachtgenoot' ineens over het weer. "Wat is het mooi weer vandaag, vindt u ook niet?" Meewarig knik je met je hoofd terwijl je in jezelf denkt: "Ik hoop dat hij/zij snel zijn/haar mond houdt. Ik heb helemaal geen zin om een praatje te maken."
Het weer wordt vaak als gespreksonderwerp gebruikt als je behoefte hebt aan aanspraak of als je geen gespreksonderwerp meer hebt en de kans groot is dat een gesprek stil valt. We vinden het erg als er stiltes vallen in een gesprek, we voelen ons hierbij ongemakkelijk. Aangezien wij ons niet ongemakkelijk willen voelen, vullen wij die stiltes dan maar op door over het weer te praten.

Waar zijn wij Nederlanders nog meer goed in? Klagen over het weer.........daarin zijn wij ook heel erg goed. Als het drie dagen achter elkaar regent, hoor je vaak,"Wanneer houdt het eens op met regenen? Ik word er zo somber van." Als het een paar dagen/weken flink vriest, is het veelvuldige commentaar: "Wanneer stopt het met vriezen? Ik heb het zo koud." Sneeuw vinden wij ook maar lastig. Wij vinden het een à twee dagen leuk. Daarna moet de sneeuw weer snel verdwijnen, want het belemmert ons in het lopen, fietsen en autorijden. We klagen echter ook als de gemiddelde dagtemperatuur van 27°C meer dan twee weken aanhoudt. "Het is zo warm buiten, ik val moeilijk in slaap", hoor je dan vaak. Als het daarentegen in de zomermaanden vaak regent of de gemiddelde dagtemperatuur valt niet hoger uit dan 18°C, is het ook weer niet goed. "Het is toch geen zomer, wat een snertzomer", hoor je dan vaak. Het weer is in Nederland nooit goed! Het is óf te warm, te koud óf te nat.

Het maken van snert (erwtensoep), daar zijn wij Nederlanders ook goed in. Vorige week heb ik weer snert gemaakt. Hij smaakte heerlijk. Andere landen, zoals Engeland, kennen ook snert. De snert die wij maken, is echter een sterk gebonden versie en wordt traditioneel in de winter gegeten. Waarom eigenlijk? Deze vraag stelde ik mijn partner. Hij kon er geen antwoord op geven. Omdat het traditie is? Tradities zijn er om doorbroken te worden. Althans, dat vind ik. Dus, wat ga ik van de zomer maken? Erwtensoep, maar dan op bijvoorbeeld zijn Turks. Want weer of geen weer, het is altijd snertweer. ☺



woensdag 14 januari 2015

Een goede reis!

Vrijdag 9 januari, 11:20 uur. In de trein, onderweg naar het Elohim Centre waar ik dit weekend de tweedaagse opleiding "Kristallen openen en activeren, programmeren en adviseren als 13 dimensionaal kristal healer" ga volgen. 35 minuten eerder stond ik bij de bushalte te wachten op de bus om me naar het station te brengen. Bij de bushalte raakte ik in gesprek met een jongen die er al geruime tijd stond. Het was een kort, leuk gesprek. In de bus wenste hij mij een goede reis. Ik wenste hem een fijne werkdag. Wachtend op de trein naar Zwolle, op perron 3b van het Centraal Station Nijmegen, kwam het idee in mij op om deze column "Een goede reis" te noemen. Hoe toepasselijk dat dit idee juist 'geboren' werd op een plek waar naartoe en waar vandaan veel wordt gereisd, namelijk het station.

Voorbij Arnhem raak ik in gesprek met een ouder echtpaar. Ze zijn onderweg naar de crematie van meneer's eerste jeugdliefde. Meneer en mevrouw zijn 85 jaar en al 62 jaar getrouwd. Al die tijd hebben ze contact gehouden met meneer's eerste jeugdliefde en haar man. Vandaag wonen ze haar crematie bij. De afgelopen maand hebben ze vier afscheidsdiensten (lees: crematies of begrafenissen) bijgewoond. "Ja", zeggen ze: "Hoe ouder je wordt, des te kleiner wordt ook het kringetje om je heen". Ze voelen zich rijk. Ze hebben elkaar nog, zijn beiden (redelijk) gezond (meneer heeft een paar dagen geleden wel een stukje huidkanker bij zijn oog laten wegsnijden) en hun kinderen en kleinkinderen zijn ook allemaal gezond. Meneer en mevrouw zijn al vanaf 9.00 uur aan het reizen. De crematie is namelijk in Zutphen, zelf wonen ze in Julianadorp. Tot nu toe verloopt hun reis voorspoedig. Meneer en mevrouw zijn reislustige types. Zo hebben ze al vijf keer Zuid-Afrika bezocht, zijn ze onder meer op vakantie geweest in Indonesië en hebben ze een rondreis gemaakt door Mexico. In Zutphen scheiden onze wegen, meneer en mevrouw stappen uit de trein. Ik wens hun veel sterkte. Zij wensen mij een goede reis. 

Mijn reis verloopt verder voorspoedig, al moet ik in Winschoten een half uur op de (Regio)taxi Plus wachten die me naar het Elohim Centre brengt. Wachten vind ik niet erg, behalve als ik nodig naar het toilet moet. Dan wordt wachten een penibele situatie. Gelukkig houd ik het 'droog' ☺. De taxichauffeur is zelfs zo vriendelijk om naar een tankstation te rijden, waar ik me van mijn penibele situatie kan 'bevrijden'. 's Avonds in bed denk ik nog aan meneer en mevrouw. Hun woorden "Wij voelen ons rijk" schieten weer in mijn hoofd. Ze raken mij, net zoals ze vanochtend al deden. Je hoeft niet veel geld te hebben en/of over veel materiële zaken te beschikken om je rijk te voelen. Rijkdom zit misschien wel juist in armoede? Wat is rijkdom en wat is armoede? Hier kan ik weer een hele nieuwe column aan wijden. Ik ga er nu dan ook niet verder op in. Ik vraag me af hoe meneer en mevrouw de crematie hebben ervaren. Beiden zijn toch al op leeftijd. Zijn ze zich nog meer bewust geworden van hun eigen sterfelijkheid? Ik vermoed van wel, zeker weten doe ik dit natuurlijk niet. Ik kan dit niet voor hen invullen. Ik vind het mooi dat ze deel hebben genomen aan een onderdeel van de laatste reis van meneer's eerste jeugdliefde. Zij heeft in dit leven haar eindstation bereikt en mag nu 'alleen' haar laatste reis gaan maken. Ik wens haar EEN GOEDE REIS!


vrijdag 9 januari 2015

2015.........wat gaat het brengen? .......Een sprong in het diepe, het onbekende tegemoet - deel 1

9 januari 2015. Een nieuw jaar alweer. Wat is 2014 snel voorbij gegaan. Wat gaat dit jaar brengen? Dat is nu nog een groot ? Over exact een jaar weet je het. 2015 wordt misschien wel het jaar waarin je een sprong in het diepe maakt. Dit kan bijvoorbeeld een sprong in de Noordzee zijn tijdens de traditionele Nieuwjaarsduik op 1 januari. Word je voor het eerst vader of moeder. Krijg je betaald werk waarop je al zo lang wachtte. Of ga je de stad verlaten waarin je al bijna vijftien jaar woont. Dit laatste is op mij van toepassing. Ja, na bijna vijftien jaar in Nijmegen te hebben gewoond, ga ik met ingang van 1 februari a.s. samenwonen in Horst. Wie had dit een jaar geleden gedacht? Ik in ieder geval niet. In een jaar kan er dus veel gebeuren. Dat kunnen leuke, vreugdevolle gebeurtenissen zijn, maar ook verdrietige, moeilijke gebeurtenissen. Dit kunnen jullie vast wel beamen.

Samenwonen...nog een paar weken en dan is het zover. Samenwonen, na vijftien jaar alleen te hebben gewoond in een huis. Een soort studentenhuis, maar dan voor werkenden met eigen douche en keukentje. Het toilet deel ik met mijn medebewoners evenals de droger, de wasmachine en het kleine balkonnetje aan de achterzijde van het huis. Over een paar weken woon ik in een eengezinswoning met voor- én achtertuin en deel ik alles met één persoon in plaats van vijf personen. Wat een verschil! Ik ben er ook aan toe. Een nieuwe fase in mijn leven, een nieuwe richting. Letterlijk en figuurlijk.Vanaf juni jongstleden zei ik al vaker dat ik klaar was met het huis in Nijmegen én met Nijmegen zelf. Ik wist toen nog niet wat ik nu wel weet; een relatie aangaan én samenwonen in Horst. In een paar maanden tijd kan er dus ook veel gebeuren.

Een paar weken geleden vroeg iemand mij of dat ik niet bang ben om 'alles' te verliezen als het samenwonen toch niet blijkt te werken. Ik geef namelijk Nijmegen en mijn eigen woonruimte op om bij mijn partner in Horst te gaan wonen. Op haar vraag antwoordde ik met een volmondig "NEE". Nee, ik ben niet bang om 'alles' te verliezen. Als in de toekomst blijkt dat samenwonen voor ons niet is weggelegd....... tja..... dat zie ik dan wel weer. Ik leef NU en niet straks. Ik laat angst niet mijn leven leiden/beheersen. Ik verlies trouwens niet 'alles', want ik heb mezelf en ik neem mezelf overal mee naartoe. Ik beken hierbij wel eerlijk dat ik het spannend vind om te gaan samenwonen. Het is toch niet niks als je al vijftien jaar alleen hebt gewoond en alleen met jezelf rekening hoefde te houden. Het is een hele omschakeling. Niet alleen voor mezelf, maar ook voor mijn partner.Voor ons beiden geldt dat wij een sprong in het diepe gaan maken. Ik, die vijftien jaar alleen heeft gewoond. Hij, die sinds ruim een jaar alleen woont nadat ook zijn jongste dochter het ouderlijk huis heeft verlaten.Voor beiden is het een hele stap. Van twee 'kapiteins' op twee 'schepen' naar twee 'kapiteins' op één 'schip'. Om in scheepvaarttermen te blijven: "dat wordt schipperen voor ons beiden". ☺ We staan echter achter onze beslissing en gaan ervoor. Apart én toch ook samen springen wij in het diepe, het onbekende tegemoet.



maandag 7 juli 2014

Music is More than Words and a Melody

krachtvanmuziek.nl
More Than Words...Wie kent dit nummer nog? Het is van de Amerikaanse hardrockgroep Extreme. Zij scoorden met deze ballad in 1991 een nummer 1-hit in Nederland. Als 17-jarige vond ik dit een erg mooi nummer. Trouwens, dat vind ik nog steeds. Aan dit liedje heb ik speciale herinneringen. Het was 'het' liedje van mijn eerste vriendje F. en ik. Hem heb ik eind 1990 leren kennen tijdens dansles in de Madson Club te Venlo. Wij hebben in 1991 drie maanden verkering gehad. Een paar maanden geleden kwam ik hem weer tegen op LinkedIn. Ik herkende hem meteen. Hij ziet er bijna nog hetzelfde uit als in 1991. Hij is alleen ietsjes ouder geworden, net als ik.☺ Via LinkedIn heb ik contact met hem opgenomen en hebben we elkaar (digitaal) gesproken. Erg leuk om na al die jaren weer contact met hem te hebben. Ik vraag me af of dat hij zich nog herinnert dat More than Words in 1991 'ons' liedje was. Op deze vraag kan ik natuurlijk geen antwoord geven, dit kan hij alleen zelf doen. Ik ben benieuwd of dat hij dit bericht leest op LinkedIn en mijn vraag beantwoordt. Who knows? Time will tell.

Afgelopen weekend las ik op nu.nl dat muziek (en optredens) sir Bob Geldof helpen bij het verwerken van het verlies van zijn dochter Peaches. Ik herken me hierin. De liedjes: Heaven can Wait (Meatloaf), The Power of Love (Jennifer Rush) and Once Upon a Time in the West (Ennio Morricone) geven me acht jaar na de dood van mijn vader ook nog veel troost en kracht als ik ze op de radio of tv hoor of zie. (zie ook: Herinneringen aan mijn vader.....) Elke keer als ik een van deze liedjes hoor, is mijn vader voor mijn gevoel eventjes heel dichtbij. Uit het liedje Time to say goodbye (Sarah Brightman, Andrea Bocelli) haalt mijn moeder veel troost. Dit is een van de liedjes dat te horen was tijdens de crematie van haar vriend afgelopen november. Ooit, op mijn crematie zullen onderstaande drie liedjes afgespeeld worden. Wellicht volgen er nog meer. Time will tell. 
  1. Bright Eyes (Art Garfunkel). Vanaf mijn 12e levensjaar heb ik zelf konijnen gehad en dit liedje past dan ook echt bij mij. (Mijn laatste trouwe vriend Otje overleed op 3 november jl. nadat ik 11.5 jaar van zijn gezelschap, liefde en kameraadschap heb mogen genieten);
  2. The Power of Love (Frankie Goes to Hollywood). Niet alleen omdat ik het een mooi nummer vind maar ook vanwege de tekst "Make Love your Goal". En toeval of niet, mijn vader en ik hebben voor een liedje met dezelfde titel gekozen ♥;
  3. Cantare e' d'amore (Amedeo Minghi). Jaren geleden heb ik dit nummer en de bijbehorende clip op de tv gezien. Ik was meteen verkocht van de mooie jongen in de clip en het liedje. Achteraf gezien, is de clip een beetje 'luguber'. Desondanks blijf ik het een erg mooi nummer vinden, alhoewel ik geen idee hebt waarover in dit nummer gezongen wordt. Toch blijft hij op mijn afspeellijst staan.
Als je naar een liedje luistert, luistert je dan naar de tekst of naar de muziek? Kortom, ben je met jouw volle aandacht bij de muziek en luister je bewust naar de tekst of is het voor jou eerder achtergrondmuziek? Vaak hoor je de muziek wel, maar luister je niet bewust naar de muziek en/of de tekst. Muziek en/of een lied kan uit zoveel meer bestaan dan alleen melodie en woorden. Zo'n drie weken geleden was ik op een donderdag aan het zappen totdat ik bij MTV bleef stilstaan omdat het liedje Diamonds van Rihanna werd uitgezonden. Aan dit liedje heb ik speciale herinneringen. Een tijd geleden heeft een dierbaar persoon dit liedje voor mij uitgekozen en daarbij de opmerking gemaakt om eens heel goed naar de tekst van dit liedje te luisteren. Wat Rihanna zingt, is op mij en tussen ons beiden van toepassing, gaf hij nog als opmerking mee. Toen ik het liedje met zijn opmerking in mijn achterhoofd voor de eerste keer beluisterde, rolden de tranen over mijn wangen. Het liedje en zijn woorden raakten mij diep. Soms krijg ik nog een brok in mijn keel als ik dit liedje hoor of zie. Dit geldt ook voor het liedje Someone Like You van Adele. In de tekst van dit liedje kan ik mij ook erg vinden. Hij en ik..............Wij zijn niet meer samen. Hierin heb ik mijn rust gevonden. Er blijft echter altijd een speciale band tussen ons bestaan!

Een aantal weken geleden werd mijn aandacht tijdens de cursus Zelfmanagement getrokken door het liedje Gold (Spandau Ballet) dat op de radio werd afgespeeld. Ik werd getroffen door de tekst "GOLD. Always believe in your soul. You've have the power to know. You're indestructable, Always believe in, because you're GOLD." Een erg mooie boodschap die ik even mocht ontvangen. Zo voelde dat in ieder geval voor mij. Sinds een paar weken heb ik regelmatig het liedje I Want to Break Free (Queen) in mijn hoofd en zing ik het hardop. Voor mij betekent dit liedje dat ik mij van oude patronen, emoties en angsten mag bevrijden. Het voelt al erg bevrijdend om dit liedje luidkeels mee te zingen. ☺ Muziek, een lied bestaat voor mij dus uit meer dan alleen een melodie of woorden. Een aantal van deze liedjes heb ik hier met jou gedeeld. Hoe geldt dit voor jou? Heb jij ook liedjes die More than Words voor jou vertegenwoordigen?