vrijdag 7 maart 2014

Natuur natuurlijk

Reeën op De Veluwe
Als grote natuurliefhebber wijd ik natuurlijk ook een column aan de natuur. In de natuur bevind ik me graag. Dit deed ik als klein meisje al. Samen met mijn oudere zus, vader en soms ook opa en oma wandelen door het bos en/of struinen door het Jaomerdal. Heerlijk! Jaren later, samen met mijn vader en zijn hond Duf uren wandelen aan de Maas of in het bos rondom Tegelen. Tijdens een van die wandelingen hebben mijn vader en ik een veulentje geboren zien worden in de wei. Geweldig om mee te maken! We kwamen ook weleens reeën tegen in het bos. Het was dan de kunst om Duf bij je te roepen voordat hij de ree gespot had. Gelukkig lukte dit altijd of de ree was al weg voordat Duf hem had gespot. Tijdens een andere wandeling werden mijn vader, Duf en ik een keer overmeesterd door een sneeuwbui met als resultaat: twee wandelende sneeuwpoppen en een wandelende sneeuwhond. Wie zou hier het meest van genoten hebben? Mijn vader, Duf of ik? Mooie, dierbare herinneringen aan mijn vader, Duf en de natuur.

Waar zit het veldmuisje?
Van een klein veldmuisje, dat zich tussen de bladeren muisstil houdt om niet gezien te worden, geniet ik enorm evenals van de roep van een uil of de roep van de zwarte specht. De schuwe zwarte specht heb ik al diverse keren gehoord, gezien en gefotografeerd. Elke keer als ik hem weer hoor of zie, word ik blij van binnen. Bij het Elohim Centre te Veelerveen heb ik een tijd geleden een schitterende ervaring gehad met een libelle. Er vlogen diverse libellen en een ervan vond ik uitzonderlijk mooi. In mijn gedachten vertelde ik dit haar. Haar reactie hierop: ze draaide zich om, vloog recht op me af en landde op mijn neus. Hier bleef ze een paar seconden zitten om daarna weer rustig verder te vliegen. Een ervaring om niet te vergeten! Een soortgelijke ervaring had ik een maand tevoren met een vlinder. Ik zat op het balkon een boek te lezen toen een vlinder voorbij kwam fladderen. Even later landde deze vlinder op mijn hoofd waar ze rustig rondliep om na circa een minuut weer verder te vliegen. Erg mooi om mee te maken. De laatste paar dagen hoor ik tegen een uur of vijf in de ochtend de vogels buiten weer fluiten. Heerlijk vind ik dit. Een van de tekenen dat de lente weer in aantocht is.Vanuit mijn bed geniet ik van hun mooie gezang om dan weer lekker in slaap te vallen. Van de 'ogenschijnlijk' kleine dingen die moeder natuur ons cadeau geeft, geniet ik enorm. Hoe is dit bij jou?

Waar zit zwarte specht?
Ik wandel ook graag. De ene keer recreatief op bijvoorbeeld De Veluwe. De andere keer sportief ter voorbereiding op mijn wandeltocht in Nieuw-Zeeland. Sportief wandelen doe ik door deel te nemen aan georganiseerde wandeltochten door heel het land. Ik loop dan gemiddeld tussen de 5.5 en 6 km per uur. Ik stap dus stevig door. Dat wil niet zeggen dat ik onderweg niet van de natuur geniet. Zo hoorde ik onlangs nog, tijdens een wandeltocht rondom Wijchen, de roep van de groene specht, die ons (mijn wandelgenoot en ik) aan het 'uitlachen' was. Als ik de groene specht hoor, krijg ik altijd een grijns op mijn gezicht. De groene specht heb ik afgelopen zomer nog met zijn partner en jong gespot in het parkje bij mij in de straat. Erg leuk om ze te horen en te zien. Ik ben benieuwd of dat ze er dit jaar weer gaan broeden. Op De Veluwe, in het bos, door natuurgebieden maar zeker ook aan zee wandel ik graag. De zee is naast het bos mijn grote vriendin. Elke keer als ik de zee zie, hoor en ruik, ben ik blij. Ik ben dan helemaal in mijn element. Naar de zee ga ik vaak in de winter, het voorjaar en/of het najaar. In de zomer zie je me er bijna nooit, het is er me dan veel te druk. De laatste jaren probeer ik elk jaar wel minimaal een keer naar zee te gaan. Meestal boek ik dan een kamer in pension De Engel in Egmond aan Zee voor minimaal drie dagen. Elke dag maak ik dan urenlange strandwandelingen. Ik vind het heerlijk om strandwandelingen te maken als het hard waait. Lekker letterlijk en figuurlijk uitwaaien door weer en wind.
De zee bij Egmond aan Zee
Soms roept het ruisen van de zee ook allerlei gevoelens in mij op. In augustus 2006 stond ik heerlijk pootje te baden in de zee met het gezicht naar de zon, toen ik ineens een enorme boosheid in mij voelde opborrelen. Vanuit het niets werd ik zo boos op mijn vader, omdat hij ons (mijn zus en ik) vier maanden eerder had verlaten (lees: hij was gestorven). Ik heb toen keihard door de zee gerend totdat ik drijfnat was. Ik herinner me nog dat er een man stond te kijken naar wat ik aan het doen was. Ik weet niet wat zijn gedachten hierover waren, het kon me ook niet schelen. Ik was zo boos op mijn vader en had zo'n pijn en verdriet. Na een tijdje verdween deze gevoelens weer en kon ik ook weer lachen. Het luchtte op om mijn boosheid en verdriet de ruimte te geven. Dat ik drijfnat was, kon mij ook niet schelen. Het scheelde wel dat het toen een warme augustusdag was. De zee (lees: de natuur) kan dus ook therapeutisch werken. In ieder geval geldt dit voor mij. Het zien, het horen en de geur van de zee, geeft mij naast blijheid ook rust en troost.

Als je jezelf een cadeautje wilt geven, maar je hebt weinig te besteden, ga dan de natuur in. Moeder natuur heeft genoeg cadeaus voor jou en ze zijn nog gratis ook. Moeder natuur geeft mij verder nog ontspanning, blijheid, rust, troost, inspiratie en energie. Wat geeft ze jou?


rustgevende plek in het bos bij Geijsteren
























woensdag 19 februari 2014

Berenjagen

Wie heeft er weleens beren gezien? En dan heb ik het niet over de beren in de dierentuin, het circus of de beren die je letterlijk op de weg ziet lopen als je bijvoorbeeld een rondreis door Canada maakt. Nee, hier heb ik het over de spreekwoordelijke beren op de weg. Deze beren heb ik gezien en zal ik vast nog weleens zien. De grootte van de beer zal elke keer anders zijn, elke beer is namelijk uniek. Hoe ga ik er echter mee om als ik weer eens een beer zie? Ga ik hem uit de weg? Blijf ik hem zien in de grootte zoals hij zich in eerste instantie aan mij toont? Maak ik hem kleiner? Jaag ik hem uiteindelijk van de (lees: mijn) weg?

Op woensdag 22 januari jl. heb ik de workshop "Berenjagen" gevolgd, georganiseerd door DeBroekriem Nijmegen. Wat? Hebben jullie op beren gejaagd? Jazeker! Wees maar niet bang, hoor. We hebben niet met een geweer in de hand gestaan. We hebben op de figuurlijke beren op onze weg gejaagd. We hebben gejaagd op belemmerende factoren, bijvoorbeeld onze gedachten, die het bereiken van onze doelen en het uitwerken van onze plannen in de weg staan. Voordat wij deze beren van onze weg kunnen jagen, moeten wij natuurlijk wel eerst helder hebben wat deze beren precies zijn en op welke wijze wij deze beren dan kunnen weghalen. In deze workshop hebben wij hier inzicht in en handvatten voor het wegjagen van de beren gekregen. Ik vond het een geweldige workshop, gegeven door een inspirerende gastspreker Jos Spierings. Waarom ben ik zo enthousiast? Jos heeft mij namelijk nieuwe inzichten gegeven. Hij heeft mij daarnaast ook weer met beide benen op de grond gezet (lees: "een schop onder mijn kont gegeven"). In eerste instantie NIET leuk om te ervaren/ te horen, maar wel leerzaam en nodig. Wat heeft hij dan gezegd, vragen jullie je misschien wel af? Op de eerste plaats zei hij dat ik niet alleen moest kijken naar de stip op de horizon, in mijn geval het lopen van mijn pelgrimstocht in Nieuw-Zeeland eind van dit jaar. Nee, ik moest me meer richten op de kleine stappen die naar mijn doel leiden. Juist die kleine stappen zijn heel erg belangrijk in het verwezenlijken van je doel. Het gaat toch om de reis ernaartoe en niet om het doel, de bestemming op zich? SLIK 1, ik was effe vergeten dat ik hierover zelf ook geschreven heb in mijn bericht: "Pelgrims en werkzoekenden". Ten tweede maakte hij de volgende opmerking: "Monique, de manier waarop je nu over jouw droomreis naar Nieuw-Zeeland spreekt, overtuigt mij niet dat het je gaat lukken". AU, deze opmerking kwam behoorlijk bij me binnen. SLIK 2. De rest van de workshop en de uren hierna is deze opmerking bij me blijven hangen. Maar ik ben ook mans genoeg om te zeggen dat Jos gelijk had. Hij had de twijfel in mijn stem gehoord. Hij had gehoord dat ik zelf ook niet meer overtuigd was dat het mij gaat lukken om eind dit jaar in Nieuw-Zeeland mijn pelgrimstocht te lopen. Dank je wel, Jos! Niet alleen voor jouw eerlijke feedback, maar ook wat je mij en de andere deelnemers nog meer geleerd hebt, zoals:
* Denken - Doen - Incasseren;
* Inzien dat mislukken onderdeel is van succes. Sommige stappen mogen mislukken;
* Je doelen (lees: je stappen) niet te groot maken. Richt je niet alleen op de stip op de horizon, maar met name op de stappen die naar jouw doel leiden. Deze stappen kun je vaak nog onderverdelen in kleinere stappen;
* Houd rekening met detours (omwegen, omleidingen);
* Elke overwinning (lees: behaalde doel, stap) vieren, hoe klein deze ook is. Je kunt jezelf bijvoorbeeld trakteren op een tompoes. ☺
(voor meer inhoudelijke informatie over de workshop, zie helemaal onderaan deze pagina)

Met de opmerkingen van Jos en de opgedane kennis in in mijn achterhoofd, ben ik meteen die woensdagavond nog aan het werk gegaan. Zo heb ik niet alleen een sollicitatiebrief geschreven. Ik heb deze ook ter controle opgestuurd naar Teun Boumans, gastspreker van de workshop "Dé sollicitatiebrief" die DeBroekriem Nijmegen 29 november jl. had georganiseerd. Tijdens deze workshop maakte Teun met ons (de deelnemers) de afspraak, dat wij de eerstvolgende sollicitatiebrief naar hem mochten opsturen. Hij zou hierop dan feedback geven. Zo gezegd, zo gedaan! Nou ja, zo gezegd zo gedaan? In eerste instantie wilde ik mijn sollicitatiebrief toch niet naar Teun opsturen. Ik was namelijk 'bang' voor zijn reactie. Ik was bang dat hij mijn hele brief zou voorzien van commentaar (lees: afkeuren). Ik werd me echter bewust van mijn beer (lees: beperkende gedachte over mezelf en mijn schrijfwijze), ben in staat geweest om deze beer kleiner te maken en heb hem uiteindelijk ook weggejaagd. Ik heb mijn sollicitatiebrief namelijk die avond nog naar Teun gestuurd. Yes, het geleerde van die dag 's avonds meteen nog in praktijk uitgevoerd! Ik heb mezelf toen letterlijk een schouderklopje gegeven en was (en ben nog steeds) ontzettend trots op mezelf dat ik deze beer heb weggejaagd. (In gedachten heb ik mezelf toen getrakteerd op een tompoes). Wat bleek, de sollicitatiebrief die ik naar Teun had opgestuurd, was helemaal niet zo slecht. Voor 80% was deze prima, zoals ik hem in eerste instantie had opgesteld. Voor de overige 20% kreeg ik aanvullingen, correcties en tips van Teun, zoals het vermijden van de werkwoorden zijn en worden. Deze werkwoorden maken een brief namelijk passief in plaats van actief. Dank je wel, Teun! Mooie bijkomstigheid is,dat ik naar aanleiding van deze brief en mijn cv werd uitgenodigd voor een sollicitatiegesprek. 'Helaas' was ik  niet de juiste kandidaat voor de functie. Maar dé sollicitatiebrief heeft mij veel moois opgeleverd!


Een dag na de workshop, donderdag 23 januari, heb ik weer drie (denkbeeldige) tompoezen gegeten.Zo heb ik onder meer Eva Rennen telefonisch gesproken. Wie is Eva Rennen? Eva is samen met Leonie Smelt de drijvende kracht achter de 'Melt icepops'. Ze maken waterijsjes in een uniek ontwerp. Met behulp van crowdfunding hebben zij geld verzameld voor hun 'Ice Pop Generator', een soort 3D printer, maar dan voor ijs. Op 17 januari jl. zaten zij aan tafel bij Matthijs van Nieuwkerk in De Wereld Draait Door (DWDD) om hierover hun verhaal te doen en hem een Matth-ijsje aan te bieden. Waarom zou ik Eva Rennen bellen, vragen jullie je misschien wel af? Omdat zij ervaring heeft met crowdfunding. De kans is namelijk niet zo groot dat ik met de verkoop van mijn zelfgemaakte dromenvangers op maat mijn droomreis naar Nieuw-Zeeland kan bekostigen. Maar met behulp van crowdfunding lukt het mij wellicht wel. Jos Spierings attendeerde mij op deze mogelijkheid, al heb ik zelf hierover ook al eens nagedacht. Jos wees mij ook op de uitzending van DWDD waarin Eva Rennen en Leonie Smelt te gast waren. Via Uitzending Gemist.nl heb ik de betreffende uitzending van DWDD bekeken en ik besloot om contact op te nemen met Eva Rennen. Door haar te googelen, ben ik achter haar e-mailadres en telefoonnummer gekomen. (soms is iemand googelen toch wel erg handig ☺). In eerste instantie wilde ik haar per e-mail benaderen. Ik besloot na wikken en wegen om haar 'gewoon' te bellen, omdat ik mij op deze manier beter kan verwoorden.  Eva was in eerste instantie wel verbaasd, omdat zij niet wist wie ik was. Maar toen ik vertelde dat ik haar had gezien bij DWDD, was het ijs tussen ons snel gebroken. (mooie woordspeling in dit geval ☺) Ik vertelde haar over mijn plannen en ze adviseerde mij om contact op te nemen met Voordekunst. Via dit platform hadden zij hun crowdfunding project gelanceerd. Zo gezegd, zo gedaan. Maar wat ik al vermoedde, werd bewaarheid. Mijn project komt helaas niet in aanmerking om bij hen te lanceren, omdat het geen kunstproject is. Maar ik kreeg wel namen door van andere crowdfunding platforms. Na dit telefoontje (tompoes twee) heb ik telefonisch contact opgenomen met Teach2Fish. Teach2Fish geeft training en advies op het gebied van crowdfunding. Ik vroeg Karim, een van de trainers, of dat ik nog kon deelnemen aan de Crash Course Training "Crowdfund je droom" van 31 januari en 7 februari a.s.. Daarnaast vroeg ik hem of dat ik het bedrag van de training ook in termijnen kon betalen. Op beide vragen antwoordde hij positief. Dus weer een beer (eigenlijk zelfs twee) weggejaagd en tompoes nummer drie (en zelfs vier) opgegeten.

Wat is jouw droom, wat is jouw plan dat je wil gaan verwezenlijken? Welke beren zie je hierbij op jouw weg staan? Heb je al een paar van deze beren kunnen wegjagen? Zo ja, hoe dan? Een advies: durf te vragen. Mensen zijn graag bereid je te helpen.



Berenjagen
Hoe vaak komt het niet voor dat we iets van plan zijn, iets willen bereiken, maar dat hetgeen we bedacht hebben niet wordt bereikt? Bij ondernemingen, bij de regering, in de sport en tijdens werk. En bij jezelf? Waarom heb jij die droombaan nog niet gevonden? Het spreekt voor zich dat we goede redenen kunnen bedenken waarom dat nog niet gelukt is. Slechts sommigen zullen hierbij naar zichzelf wijzen. Wat maakt nu dat we doelen wél bereiken, plannen wél uitwerken? En dus succesvol zijn! Daarom gaan we Berenjagen. In deze actieve workshop, georganiseerd door DeBroekriem Nijmegen, ga je op zoek naar je doel, je plan en je visie. Waardoor word je belemmerd? Wat zijn jouw beren? En het belangrijkste; hoe jagen we die beren weg?

De workshop bestaat uit drie onderdelen:
- Het opstellen van je plan en het in kaart brengen van de belemmerende factoren
- Welke beren moeten van de weg af?
- We jagen de beren van de weg! En stellen een plan op!


In het eerste deel wordt aandacht besteed aan wat iedereen wil bereiken. Hoe succesvol moet je daarvoor zijn? Welke realiteitsgehalte moet er ten grondslag liggen aan je plan of doel? Weet je de verschillen tussen visie, strategie, plannen? Wie zijn in dit kader succesvolle voorbeelden? Waarom ben jij niet succesvol met het bereiken en uitvoeren van je plan? Welke belemmeringen ondervind je?We zijn beren aan het jagen. Beren die we op de weg zien staan. Welke zijn heel belangrijk en welke zijn maar gedeeltelijk van invloed, welke hebben “eigenlijk” geen invloed?
In het tweede deel pakken we de beren aan.Op basis van de zoektocht naar beren besluiten we welke beren we van de weg gaan halen. Wat is daarvoor nodig? Hoe haal je die beren weg?
In het laatste deel jagen we de beren van de weg. Je stelt je eigen plan op waarbij je in kleine stappen meteen effectief aan de slag kunt gaan. 
Berenjagen is vooral leuk als je het met een groep doet. Alleen op jacht is veel minder leuk en vaak ook minder succesvol!








woensdag 5 februari 2014

Hoe gaat het met jou? ..... Een ogenschijnlijk simpele vraag

Hoe gaat het met je?.............
Ja, hoe gaat het met mij? Wil je hierop een oprecht antwoord of een maatschappelijk verantwoord antwoord. Als dit laatste het geval is, zeg ik: "Ja hoor, het gaat wel goed met mij". Maar als je écht een eerlijk antwoord wilt horen, dan zeg ik: "Vandaag (3 februari) voel ik me niet zo goed. Ik ben verdrietig, ik ben hartstikke knorrig (lees: chagrijnig), ik voel me hummmm. Vandaag ben ik niet opgewekt, vrolijk, het zonnetje in huis, zoals meestal het geval is. Vandaag ben ik humeurig, voel ik me onzeker en heb ik een paar keer flink gehuild. Vandaag ben ik een donderwolk met af een toe een bliksemschicht, een paar flinke knallen en zo nu en dan een flinke regenbui.

Ben eens heel eerlijk! Wil je mijn oprecht antwoord wel horen? Hoor je niet liever het maatschappelijk verantwoorde antwoord, omdat:
1. Je niet weet hoe je op het eerlijke antwoord moet reageren? (lees: je niet weet hoe je met het eerlijke antwoord moet omgaan?);
2. Je geen zin en/of tijd hebt om naar het eerlijke antwoord te luisteren?;
3. .......... vul zelf maar in.
Ja, dat is de pech met de vraag "Hoe gaat het met je?" Je verwacht een ogenschijnlijk simpel antwoord, omdat de vraag "Hoe gaat het me jou?" ook gewoon een begroeting is in ons taalgebruik. Maar.....met het stellen van deze vraag, stel je eigenlijk een hele diepe (lees: persoonlijke) vraag. Eigenlijk vraag je hoe iemand zich voelt. Vele mensen beseffen dit echter niet of willen het niet beseffen. Mijn vraag is nú "Wil je het diepe antwoord écht horen of hoor je liever een oppervlakkig antwoord omdat dit jóu beter uitkomt?"

Er zijn vast momenten dat jij óók geen eerlijk antwoord geeft of wilt geven op de vraag "Hoe gaat het met jou?" Ik heb deze momenten in ieder geval wel. De redenen hiervoor kunnen heel verschillend zijn, zoals:
1. Je simpelweg geen zin hebt om een eerlijk antwoord te geven. Je vindt het zelf misschien teveel 'gedoe' of hebt geen zin om op dat moment in bijvoorbeeld janken uit te barsten;
2. Je die ander persoon, die jou dé vraag heeft gesteld, alleen oppervlakkig kent;
3. Je de ander persoon wel heel goed kent, maar uit ervaring weet dat die ander niet 'goed' op jouw oprechte antwoord gaat reageren. Dit niet goed reageren kan van alles zijn, zoals: in paniek raken of overbezorgd zijn;
4. Je je in een situatie of omgeving bevindt waarin het niet handig of gewenst is om een eerlijk antwoord te geven. Een maatschappelijk verantwoord antwoord is hier meer op zijn plaats. Je kunt je zo'n situatie of omgeving vast wel voor de geest halen;
5. .........vul zelf maar in.

Toch is het soms beter om, bijvoorbeeld op je werk, te zeggen hoe je je echt voelt in plaats van een masker op te houden. Ik spreek uit ervaring. Een tijd geleden, toen ik nog werkte binnen de gemeente Nijmegen, was ik erg stil op het werk. Een (indirecte) collega kwam even aan om te buurten. Ik reageerde niet op haar komst terwijl ik normaal gesproken mijn collega's wel altijd begroet(te). Ik kreeg toen de opmerking "Hee stuk chagrijn" naar mijn hoofd gesmeten. Deze opmerking raakte mij. Ik was namelijk niet chagrijnig maar verdrietig en had gewoon geen zin om te praten. De volgende dag heb ik mijn collega aangesproken op haar gedrag en haar verteld wat haar opmerking met mij deed. Ze schrok hiervan en maakte haar excuses. Ze was echter niet van mij gewend dat ik stil was. Ik was altijd opgewekt en vrolijk. Dus toen ik een keer stil was, dacht ze dat ik chagrijnig was. Dat was dus een aanname van haar. Ze gaf me het advies om in het vervolg gewoon bespreekbaar te maken als ik me bijvoorbeeld verdrietig voel in plaats van een masker op te houden. Men kan dan namelijk rekening houden met je gevoelens. Een goed en mooi advies van haar. Realistisch gezien ben ik alleen bang dat dit advies niet in elke situatie en/of omgeving te gebruiken is, gelet op de maatschappij waarin wij leven. Vanuit mijn hart zeg ik echter "Maak van je hart geen moordkuil en toon je ware gezicht, vertel hoe je je echt voelt!"


Hoe kom ik eigenlijk tot dit bericht? De aanleiding hiervoor is mijn vorige bericht "Writers block of 'gewoon' een geval van onzekerheid en perfectionisme?" Op dit bericht kreeg ik namelijk van twee trouwe lezers te horen dat ze mijn schrijfwijze anders vonden dan 'normaal'. Ze vonden mijn schrijfwijze afstandelijk. De vorige berichten had ik uit mijn hart geschreven, maar dit bericht had ik uit mijn hoofd geschreven, kreeg ik als reactie. De vrouwelijke lezer vertelde me ook nog dat ze het bericht niet volledig had gelezen. Ze had het aan de kant gelegd, omdat ze er hoofdpijn van kreeg. Ze werd er letterlijk niet goed van. Beide reacties raakten mij. Ik vond het niet leuk om te horen. Ik werd er zelfs een beetje verdrietig en onzeker van. Het is namelijk niet mijn bedoeling om afstandelijk te schrijven, om afstand tussen jullie en mij te creëren. Het is juist mijn bedoeling om jullie te inspireren en te motiveren met wat ik meemaak en opschrijf. Wat ik jullie wil meegeven, is dat je in JEZELF, jouw unieke kwaliteiten en dromen blijft geloven. Dat je VERTROUWEN blijft houden in jezelf en jouw idealen, ook al zijn de omstandigheden soms niet gemakkelijk. Het commentaar van beide lezers raakten mij in mijn hart. Ik was in eerste instantie ook even bang dat ik in het vervolg niet meer uit mijn hart kon schrijven. Deze ongegronde angst heb ik echter snel weer aan de kant gezet. Het commentaar van beide lezers zie ik eigenlijk ook wel weer als een soort compliment. Beiden hebben namelijk tussen de regels door gelezen. Beiden hebben mijn gevoel over het schrijven van dat bericht en mijn gevoel over het schrijven van samenvattingen opgepikt. Beiden hebben mijn perfectionisme, mijn onzekerheid en frustratie gevoeld. Geen prettige ervaring voor hen, want het zijn niet echt prettige gevoelens, maar toch een soort compliment voor mij. Althans, zo zie ik het. Na het commentaar van de twee trouwe lezers kreeg ik echter wel meteen inspiratie voor het schrijven van mijn volgende bericht met als onderwerp "Hoe gaat het met jou?"

Ja, hoe gaat het nu (5 februari, twee dagen later) met mij? Ik voel me al opgewekter, ik heb weer hardop en oprecht gelachen en voel mij weer meer zeker van mezelf. Diep in mij voel ik ook het vertrouwen dat het mij lukt om eind dit jaar mijn droom te verwezenlijken. Dit vertrouwen is ook niet weg geweest, het zat alleen een beetje ondergesneeuwd onder mijn gevoelens van onzekerheid. Mijn droom verwezenlijken zal wel op een iets andere manier gebeuren dan dat ik in eerste instantie had gepland, al zullen mijn zelfgemaakte dromenvangers hierin een rol blijven spelen. Maak ik je nu nieuwsgierig? Blijf mijn berichten dan volgen, want in een volgend bericht ga ik hierop verder in.
To be continued..... ☺






























dinsdag 14 januari 2014

Writer's block of 'gewoon' een geval van onzekerheid en perfectionisme?

Samenvattingen maken, niet iets waar ik in uitblink. Ik schrijf altijd teveel woorden op. Dit deed ik vroeger al, op 6 atheneum. Voor het vak Nederlands moesten wij regelmatig een samenvatting maken van een tekst. Deze samenvatting mocht (meestal) maximaal 500 woorden bevatten. Negen van de tien keer overschreed ik het maximaal aantal woorden. Soms moest je jezelf een punt geven voor de samenvatting i.pl.v. dat de docent dit deed. Van elk twintigtal woorden die je teveel had opgeschreven, moest je een heel punt van het cijfer 10 aftrekken. Dus, als je 100 woorden teveel had opgeschreven, had je voor die samenvatting een 5 behaald. Mmmmmm, voor zover ik me kan herinneren (het is alweer bijna 20 jaar geleden dat ik mijn atheneum diploma heb behaald) heb ik een keer het cijfer 4,5 behaald voor het maken van een samenvatting. Voor de meeste samenvattingen haalde ik een cijfer tussen de 6 en de 7, met soms een uitschieter naar het cijfer 8. Negen van de 10 keer had dit cijfer hoger kunnen zijn als ik me aan het maximaal aantal woorden had gehouden. Helaas, pindakaas, dat lukte mij vaak niet. Waarom niet? Soms had dit te maken met perfectionisme. Ik wilde het zo goed doen, dat ik in mijn hoofd blokkeerde en dus niets op papier kreeg. Op andere momenten zag ik iedereen om me heen al schrijven terwijl ik zelf nog in het grote niets zat. Het gevolg, ....innerlijke paniek en kortsluiting. Je kreeg nl. maar twee lesuren (lees: 2 x 50 minuten achter elkaar) de tijd om je samenvatting te maken. Als ik mezelf weer tot kalmte had gemaand, ging ik razendsnel schrijven met als gevolg teveel woorden of een samenvatting die nog niet af was.Vaak had ik het gevoel dat ik voor die samenvatting een zware onvoldoende zou krijgen. Negen van de tien keer was dit niet zo, ik had dan toch een voldoende gehaald. Verbazing alom maar ook opluchting bij mij. Kwestie van onzekerheid, Monique? ☺ Bij het schrijven van mijn berichten/columns gebeurd het mij nu nog regelmatig dat ik blokkeer in mijn hoofd. Ik weet ik wel wat ik wil schrijven, alleen krijg ik het in eerste instantie niet op papier (lees: op mijn blog). Dat is best frusterend. Hoe noemen ze dit ook alweer? Writer's block of heeft het ook in dit geval toch meer te maken met onzekerheid en perfectionisme?

Sinds een aantal maanden heb ik last van writer's block m.b.t de samenvatting op mijn LinkedIn profiel. Ik ben niet meer tevreden met de samenvatting die nu bij mijn LinkedIn profiel vermeld staat. Deze samenvatting heb ik zelf een aantal maanden geleden opgeschreven. Echter, hij voelt niet meer kloppend. Hij past niet meer bij de persoon die ik nu ben. Dat kan gebeuren. Je kunt iets ontgroeien. Ik ben al een tijdje op zoek naar de woorden die mij nu het beste omschrijven. Ze zitten in mijn hoofd, alleen het nu op papier zetten is nog een hele klus. Perfectionistisch, Monique? Er zullen vast mensen zijn die denken: "Waar maakt zij zich druk over? Schrijf gewoon op wat je wilt vermelden over jezelf." Aan de ene kant hebben zij ook wel gelijk, aan de andere kant wil ik toch ook bij mijn LinkedIn profiel Dé Monique laten zien die ik daadwerkelijk ben. Maar hoe realistisch is dit eigenlijk? Je krijgt toch pas echt een beeld van/over iemand als je hem/haar gesproken en/of gezien hebt? En dan nog is een eerste indruk soms niet de juiste indruk. Mensen vormen al snel een 'beeld' over iemand / hebben snel al een mening over iemand. Vaak klopt jouw eerste indruk over iemand ook, maar niet altijd. Heb jij dan ook het lef om dit aan jezelf en (eventueel) de betrokken persoon toe te geven of laat je het zo? Voor de rest ga ik hier nu niet verder op omdat ik dan teveel afdwaal van het onderwerp van dit bericht met als gevolg dat ik weer teveel woorden ga opschrijven. ☺

Terugkomend op de samenvatting op mijn LinkedIn profiel; ik moet hem dus nog aanpassen aan de persoon die ik nu ben. De woorden die ik in ieder geval ga opschrijven, zijn: creatief in woord en met de handen, organiseren, verbinden, overtuigingskracht, doorzettingsvermogen, motiveren en inspireren met bij alle woorden een nadere toelichting erbij vermeld. Voor de rest moet ik er maar niet al teveel over nadenken en maar gewoon gaan beginnen, want anders ........ ja.....daar heb je hem weer.... de writer's block ........ óf is toch 'gewoon' een geval van onzekerheid en perfectionisme?

Wellicht hebben jullie nog tips voor mij?






















woensdag 1 januari 2014

Terugblik op 2013

Het is vandaag 31 december, de laatste dag van het jaar. Nog een paar uurtjes en dan.........goodbye 2013 en hello 2014. Wat gaat het nieuwe jaar brengen? Dat is nu nog een groot ? Over precies een jaar weet je het. Voordat je het nieuwe jaar gaat inluiden met oliebollen, appelflappen, champagne, vuurwerk etc. eerst even een terugblik op 2013. Wat heeft het je gebracht? Hoogte- en dieptepunten? Vreugde en verdriet? Afscheid nemen van je baan, een dierbaar persoon, een geliefd huisdier, van zekerheden in je leven? Opnieuw beginnen? In ieder geval vast leermomenten en inzichten.
Aan het eind van een jaar wordt er op tv en in de krant vaak een terugblik op de belangrijkste nieuwsgebeurtenissen van dat jaar gegeven. Hieronder volgt dat van mij. Ik geef mijn overzicht per maand weer.Wellicht ook iets voor jou om te doen? Krijg je meteen inzicht in wat het jaar 2013 jou allemaal gegeven heeft.☺

Januari
Nog steeds werkzaam binnen de gemeente Nijmegen, afdeling Informatiemanagement & Automatisering (I&A) via Randstad uitzendbureau. Nog steeds, omdat ik er sinds 6 februari 2012 ben begonnen als secretaresse van het afdelingshoofd op basis van ziektevervanging. In de privésfeer een date gehad dat op niets is uitgelopen. Nou ja, niets? Voor beiden een (in eerste instantie pijnlijk) leermoment.

Februari
Voor het eerst gewerkt met Prezi met hulp van Erna de Jonge van Prezizo. De exacte aanleiding hiervoor begon met het lezen van een zeer interessante vacature als officemanager bij een creatief bedrijf in Arnhem. (Voor meer info, zie mijn bericht "Conceptie van mijn weblog".)
Op 26 februari een zeer prettig en openhartig kennismakingsgesprek gehad met Cora Toker van Kiemselect. De laatste dagen van deze maand waren erg spannend, want in eerste instantie zou mijn opdracht bij de gemeente Nijmegen per 1 maart ophouden. Echter, om vijf voor twaalf (lees: 27 maart om 15.00 uur) kreeg ik te horen dat deze opdracht nog met twee maanden werd verlengd.

Maart
In het Goffertstation op 21 maart de bijeenkomst "Zo start u uw uw eigen bedrijf" gevolgd. Deze werd georganiseerd door de Kamer van Koophandel (KvK). Begonnen met het volgen van de workshops "Van Twijfel naar Weten" gegeven door Armin Burchardt en/of Sascha Burchardt. Het volgen van deze workshops geeft mij niet alleen nieuwe inzichten, ik heb hierdoor ook lieve mensen leren kennen.

April
Van 5 t/m 7 april de driedaagse workshop "De Chaka", de Brug, gevolgd bij Kanexia te Baarn. Deze werd gegeven door Don Alejandro en Dona Santusa. Erg mooie maar ook confronterende workshop. Leverde mij (weer) nieuwe inzichten op. Op 24 april de bijeenkomst "Een goede start met de KvK en de Belastingdienst" gevolgd. Op 26 april was het dan zover, mijn laatste werkdag binnen de gemeente Nijmegen. Met een lach en een traan afscheid genomen van mijn lieve collega's en leidinggevenden. Met een aantal van hen (waaronder het afdelingshoofd) heb ik nog steeds contact via o.a. de sociale media. Waarom ook niet? Als de klik er is. ☺

Mei
Per 1 mei werkzoekende geworden. Op 22 mei heb ik mijn 39e verjaardag gevierd. Op 24 mei heb ik de workshop "Een opMERKelijk cv" gevolgd, gegeven door Tessa Faber. Op 25 mei meegedaan met de Nationale Wandelcoachdag. Ik werd gecoacht door Floor Schuttevaer. Deze wandelsessie was zeer verhelderend. Op 28 mei kennis gemaakt met Debbie Heijne, De Levende Sollicitatiegids, door het volgen van de workshop "De Sollicitatie Kick-off". De inhoud van deze workshop was anders dan oorspronkelijk de bedoeling was; dit kwam omdat ik de enige was die zich voor deze workshop had aangemeld. Een 1 op 1 sessie volgde. Wat een luxe voor mij! (zie ook mijn bericht "Netwerken") Via DeBroekriem leer ik diverse mensen kennen, waaronder dus Debbie. Last but not least, op 10 mei gestart met het bijhouden van mijn weblog. Dankzij mijn 'werkloosheid' heb ik besloten mijn weblog daadwerkelijk levend te maken.

Juni
Op 11 juni de workshop "Solliciteren: hoe werkt het eigenlijk?" gevolgd bij Vincent Kuyvenhoven. Korte maar krachtige workshop vol Plezier, Positief, Power. Op 18 juni een sollicitatiegesprek gehad. Resultaat: niet aangenomen. Medio Juni geïnterviewd door Misha Hofland. Dit artikel stond 10 juli in het Nederlands Dagblad (zie ook mijn bericht "Van inspiratieloos naar inspiratie dankzij LinkedIn"). Op 24 juni deelgenomen aan de kick-off van de Walk&Talk, georganiseerd door De Levende Sollicitatiegids, Debbie Heijne.
Juli
Op 5 juli weer een sollicitatiegesprek gehad. Resultaat: niet aangenomen. Druk geweest met solliciteren en genieten van een welverdiende vakantie (zie ook mijn bericht ''Leve de vakantie?!").

Augustus
Op 4 augustus heeft Petra van Vliet van mij een profielshoot gemaakt  in het Valkhofpark te Nijmegen. Zij heeft ervoor gezorgd dat ik nu over een mooie en professionele profielfoto beschik die ik o.a. voor mijn cv en LinkedIn profiel gebruik. Op 5 augustus bij de Walk&Talk gesproken over "Mijn droom is". Het spreken voor groepen is met deze stap concreet in gang gezet. Van 18 - 25 augustus heerlijk genoten van een vakantie in Glastonbury met 5 andere lovely ladies. Ik werd op de Glastonbury Tor nog even met een angst geconfronteerd. Heb me hierdoor echter niet laten leiden maar ben de confrontatie aangegaan en heb mijn angst overwonnen. (zie ook mijn bericht "Trots op....!"). Daarnaast ben ik in augustus ook nog event-manager voor DeBroekriem Nijmegen geworden.

September
Op 2 september de 3e bijeenkomst van de Walk&Talk bijgewoond. Op 5 september kennis gemaakt met de twee andere event-managers voor DeBroekriem Nijmegen, Merel Kuipers en Karen Michels. Op 8 september een erg gezellige familiedag gehad. Op 9 september weer een sollicitatiegesprek gehad. Resultaat: niet aangenomen. 12 september afgesproken met Vincent Kuyvenhoven bij Seats2Meet station 's-Hertogenbosch waar ook de bijeenkomsten van de Walk&Talk plaatsvinden. Afgesproken met Vincent dat hij op 22 oktober een workshop over netwerken komt geven voor DeBroekriem Nijmegen. Op vrijdag de 13e geïnterviewd door Mathijs van Lierop van weekkrant De Brug Nijmegen om meer bekendheid aan DeBroekriem in Nijmegen te geven. Dit artikel stond op 25 september in De Brug (zie ook mijn bericht "Het "Yes"gevoel / Het "Yes" moment") Op 17 september vond het eerste event van DeBroekriem Nijmegen plaats bij het Augustinusklooster te Nijmegen. Op 27 september met een goede vriendin de sauna bezocht. Zij bracht mij op het idee om via het maken van dromenvangers mijn droomreis naar Nieuw-Zeeland in 2014 te kunnen bekostigen. (zie ook mijn bericht "Blijf het bij dromen of ga je jouw dromen ook verwezenlijken?") Gesproken met twee contactpersonen van respectievelijk De Lindenberg, Huis voor de Kunsten, en LUX. DeBroekriem Nijmegen kan bij beide locaties kosteloos gebruik maken van een ruimte voor het geven van workshops en events.

Oktober
Op 6 oktober weer een erg gezellige familiedag gehad. Op 10 oktober weer een sollicitatiegesprek gehad. Resultaat: aangenomen. Vanaf 14 oktober tot 31 december werkzaam voor 20 uur per week. Op 18 oktober de eerste landelijke teamdag van DeBroekriem bijgewoond. Erg leuk om collega werkzoekenden en vrijwilligers voor DeBroekriem nu eens live te ontmoeten.Via/dankzij Peerby een projectiescherm kunnen lenen voor de workshop "Netwerken" dat op 22 oktober heeft plaatsgevonden in De Lindenberg, Huis voor de Kunsten. Ik had op Twitter een oproepje geplaatst voor het lenen van een projectiescherm. Iemand reageerde hierop en verwees mij naar Peerby. Op 24 oktober afgesproken met Debbie Heijne en Anouk Aarssen bij Seats2Meet station 's-Hertogenbosch. Met Anouk het ontwerp voor mijn visitekaartje doorgesproken. Vanaf deze maand zijn de berichten op mijn blog/mijn columns ook te lezen bij PJP consultancy onder het tabblad Column. YES! Daarnaast ook nog een eigen Facebookpagina aangemaakt. ☺

November
1 november had ik een afspraak in Purmerend voor het maken van een eigen website. Op 2 november de lezing "Een werkelijkheid voorbij geld en geld verdienen; een wereld te ontdekken!" bijgewoond. Zeer mooie en inspirerende workshop. Op 3 november heb ik helaas definitief afscheid moeten nemen van mijn trouwe kameraadje (konijn) Otje na 11.5 jaar lief en leed met hem gedeeld. 5 november heb ik hem in de tuin van mijn moeder begraven. Rust zacht lieve Otje en dank je wel voor alles wat je me in de 11.5 jaar hebt gegeven. ♥
12 november de workshop baanbrekend Netwerken bijgewoond. Deze werd gegeven door Monique de Haan van Zzin-Zzin en Petri Dobbenberg van Level42. 22 november gaf De Levende Sollicitatiegids, Debbie Heijne, in café Samsom te Nijmegen een workshop voor leden van DeBroekriem. Na het bijwonen van de workshop op bezoek bij een goede kennis in Roermond en hierna na mijn moeder waar ik de rest van het weekend verbleef. Dit weekend verliep heel anders dan gedacht/verwacht. In plaats van erwtensoep maken op zaterdag 23 november werd het de hele dag in het ziekenhuis verblijven; op (afscheids) bezoek bij Paul, de vriend van mijn moeder. Op 24 november hebben wij om 1.45 uur definitief afscheid van hem mogen nemen. Op 30 november werd hij gecremeerd. (lees meer hierover in mijn bericht "Afscheid nemen"). Tussen het geregel rondom de crematie en het opvangen/steunen van mijn moeder op 28 november nog de Speciaal Coffee "Netwerken voor werkzoekenden" en op 29 november (gedeeltelijk) het event "Dé sollicitatiebrief" bijgewoond. Bij het laatstgenoemde event kennis gemaakt met Renate Vullings. Bij Croqqer is zij community manager voor de regio Noord en Midden Limburg. 'Toevalligerwijze' was ik al 'lid' van Croqqer. De doelstellingen van Croqqer spreken mij zeer aan en aangezien Croqqer voor de regio Nijmegen nog niet over community manager beschikt, is de kans zeer groot dat vanaf januari 2014.......... vul zelf maar in. ☺

December
9 december te horen gekregen dat ik vanaf 1 januari a.s. weer volledig werkzoekende ben. De opdracht wordt niet met mij verlengd omdat..... laten wij het erop houden dat er geen onderlinge klik is. Dit is niet leuk om te horen maar het is wat het is. Wellicht waren de verwachtingen van elkaar wel te hooggespannen? (zie ook mijn bericht "Verwachtingen")
Op 13 december kennis gemaakt met de Quaning-methode bij Zzin-Zzin. Erg interessant.
25 en 26 december; Kerstmis gevierd op Ameland samen met mijn neef, zijn vrouw en hun twee dochters. Zij hadden mij hiervoor uitgenodigd. Het was erg gezellig! Dank je wel, Wouter en Jitske!
31 december
Het jaar 2013 had op zijn laatste dag nog een mooie les voor mij! Mijn grootste angst werd waarheid; Oud & Nieuw alleen vieren. De kerstdagen alleen doorbrengen vind ik niet erg, maar alleen Oud & Nieuw vieren wel. Het zag er tot 23.30 uur naar uit dat dit toch echt zou gaan gebeuren dit jaar. Tot een uur of 17.00 uur was ik hier best wel verdrietig over. Aan de ene kant vond ik mezelf best wel zielig. Aan de andere kant voelde ik diep van binnen dat dit (lees: alleen Oud & Nieuw vieren) zo moest zijn, dat hierin een leermoment voor mij zat. Omdat ik dit zo voelde, kon ik mijn angst op een gegeven moment onder ogen zien en laten zijn. Ik accepteerde dat ik Oud & Nieuw alleen zou vieren en had voor mezelf besloten om dit bericht/deze column te gaan schrijven. Eerst mijn zelfgemaakte maaltijdsalade opgegeten en daarna schrijven. Tussen het schrijven door koffie gedronken en oliebollen gegeten. Ik had mezelf verwend en naast de drie oliebollen ook zoete witte wijn, toastjes en brie gekocht. Deze liggen echter nog onaangeroerd in de koelkast en kast. Geen tijd voor gehad om deze te eten en te drinken, nl. te druk geweest met schrijven☺
Druk aan het schrijven dus met op de achtergrond de tv aan. Om 23.55 uur zou ik dan met een glas wijn in de hand voor de tv gaan zitten en naar de klok kijken om zo 2014 in te luiden. Echter, van dit plan kwam niets. Om 23.30 uur werd er nl. aan mijn deur geklopt en stond mijn lieve huisgenote Mara met haar vriend voor mijn deur. Ze nodigden mij uit om samen met hen en een glaasje bubbels (lees: de échte champagne) en sterretjes naar buiten te gaan en zo 2014 in te luiden. Zo gezegd, zo gedaan. Het nieuwe jaar inluiden deed ik dus op het allerlaatste moment niet alleen maar met lieve vrienden. Het was ontzettend gezellig! Dank jullie wel, lieve Mara en GP. Diep van binnen ben ik ervan overtuigd dat dit zo moest zijn. Door mijn angst over het alleen vieren van Oud & Nieuw los te laten en te accepteren dat dit dan zo moest zijn, gebeurde het dus uiteindelijk niet. Wat een geweldig leermoment voor mij. Dank je wel, 2013!

Zoals jullie kunnen lezen, is er in 2013 dus veel in mijn leven gebeurd. Veel mooie momenten maar ook verdrietige momenten, zoals het overlijden van mijn trouwe kameraadje Otje en de vriend van mijn moeder. Of zoals een dierbare vriendin schreef: "Een bewogen jaar waarin 'het einde"een grote rol speelde, maar je ook veel 'nieuw begin' hebt ervaren." Zo is het! En op de allerlaatste dag van 2013 nog een mooie les op de koop toe. Wat wil ik nog meer?
Ik wens jullie allemaal een geweldig, inspirerend, ondernemend en avontuurlijk 2014. Dat in 2014 jouw droom mag uitkomen!




PS: voor de aandachtige lezer onder jullie. Mijn jaaroverzicht van de maanden oktober t/m december 2013 heb ik niet meer in 2013 maar in 2014 geschreven. Op 31 december werd er nl. om 23.30 uur op mijn deur geklopt ☺































zaterdag 28 december 2013

Verwachtingen

"Vol verwachting klopt ons hart", wie kent deze tekst niet? Sinterklaas heeft inmiddels het land weer verlaten, de verwachtingen zijn gebleven. Enne, zijn jouw verwachtingen uitgekomen? Heb je van Sint gekregen wat je had gevraagd? Of ben je misschien teleurgesteld omdat je niet hebt gekregen wat je had verwacht? Verwachting is de aanname of hoop dat een handeling of gebeurtenis ook daadwerkelijk gaat plaatsvinden, bijv. een witte kerst. Je kunt realistische verwachtingen hebben, zoals slagen voor je eindexamen omdat je goed hebt gestudeerd. Maar verwachtingen kunnen ook onrealistisch zijn, bijv. hopen op een witte kerst in Nieuw-Zeeland. Verwachtingen (in/over het/je leven) heeft iedereen, hetzij bewust of onbewust. Het gaat er echter om hoe je ermee omgaat als jouw verwachting(en) niet uitkom(t)(en). Kun je dit accepteren of raak je in verwarring, word je onzeker, angstig of ben/raak je teleurgesteld? Kun je het bij jezelf houden als jouw verwachting niet uitkomt of geef je de situatie of betrokken persoon de schuld? Als je iemand op een voetstuk plaatst, heb je ook bepaalde verwachtingen van hem/haar. Vaak weet de betrokken persoon niet eens dat hij/zij door jou op een voetstuk is geplaatst. Als hij/zij dan iets doet of zegt wat niet aan jouw verwachtingen voldoet, dondert hij/zij weer van zijn voetstuk af. Aan wie ligt dit dan; aan de betrokken persoon of aan jou? Ik heb het zelf meegemaakt. Jaren geleden ben ik eens door iemand op een voetstuk geplaatst. Ik was hiervan niet op de hoogte. Na verloop van tijd merkte ik wel dat zij anders op mij reageerde, veel afstandelijker dan voorheen. Na een tijdje heb ik haar op de man af (in dit geval: op de vrouw af) gevraagd waarom zij ineens anders op mij reageerde. Ik was de onzekerheid nl. zat en wilde weten wat er aan de hand was. Het bleek dus dat zij mij op een voetstuk had geplaatst; ze had bepaalde verwachtingen van mij. Op een gegeven moment had ik blijkbaar iets gezegd waardoor zij teleurgesteld in mij raakte. Het gevolg; ik viel van mijn (lees: van haar) voetstuk af. De band die wij hadden voordat zij mij op een voetstuk plaatste, is nooit meer teruggekomen. Erg jammer, maar helaas. Iemand op een voetstuk plaatsen en (hooggespannen) verwachtingen over iemand of iets hebben, kan dus meer kapot maken dan je lief is. Waarom zou je sowieso iemand op een voetstuk willen plaatsen? Er is dan geen sprake van gelijkwaardigheid; diegene die je op een voetstuk heb geplaatst staat immers hoger dan jezelf. Wij zijn toch allemaal gelijk?!

Wat kost het mij moeite om dit bericht te schrijven. Doe er al drie weken over, terwijl ik andere berichten binnen no-time geschreven had. Frustratie alom soms. Wellicht zijn mijn eigen verwachtingen over dit bericht wel hooggespannen? Ik merk aan mezelf dat ik soms toch nog wel wat onzeker ben over wat ik schrijf. Zouden de mensen het wel interessant genoeg vinden wat ik schrijf? Het maakt er voor mij soms ook niet gemakkelijker op dat mijn berichten nu ook te lezen zijn bij PJP consultancy. Soms voel ik een bepaalde druk dat ik binnen een paar dagen alweer een nieuwe bericht/column gepubliceerd moet hebben, omdat andere columnisten dit ook doen. Die druk opleggen, doe ik zelf. Niemand legt mij een bepaalde druk op en/of verwacht van mij dit ik binnen een week weer een bericht heb gepubliceerd omdat anderen dit ook doen. Het zijn mijn eigen verwachtingen. Echter, ik ben niet de andere columnisten. Ik ben Monique. Als ik er drie weken over doen om een bepaald bericht te plaatsen, dan is dit zo. Een auteur heeft ook niet binnen een maand een heel boek geschreven. Soms doet men er wel een jaar over. Het zij dan zo! Geduld hebben met mezelf en geen hooggespannen verwachtingen hebben over het aantal lezers (lees; hits naar mijn berichten), anders raak ik nog teleurgesteld. In eerste instantie schrijf ik nl. toch voor mezelf, omdat ik het erg leuk vind om te schrijven. Als ik anderen dan met mijn schrijfwijze motiveer en inspireer en/of mensen herkennen bepaalde dingen in wat ik schrijf, is dit mooi meegenomen!

Als je werkzoekende dreigt te worden, hoop je dat je binnen no time weer een baan hebt gevonden. Wellicht heb je voor jezelf wel een deadline gesteld waarbinnen je weer een nieuwe baan wil hebben, omdat je geen uitkering wil trekken. Als je de door jezelf opgelegde deadline dan niet haalt, is de kans groot dat je teleurgesteld raakt, omdat je:
1. Niet aan je eigen verwachtingen hebt voldaan;
2. Je te hoge verwachtingen had.
Waarom zou jezelf zo'n hoge druk opleggen? Het is op dit moment al lastig genoeg om een baan te vinden. Naast jou zijn er zoveel anderen die werkzoekenden zijn of dreigen te worden. Bovendien is het ook geen schande om werkzoekende te zijn. Het is wat het is. Een WW-uitkering is geen vetpot en je zult de broekriem moeten aanhalen. Als je echter gewerkt hebt, heb je wel recht op een uitkering. Waarom zou je jezelf dit ontzeggen? Als je hoge verwachtingen van jezelf hebt in het (snel) vinden van een nieuwe baan,  kan dit ook tegen je werken. Ik spreek uit ervaring. In 2011 dreigde ik ook werkzoekende te worden. Ik wilde dit absoluut niet, omdat ik me dit financieel niet kon veroorloven. Ik legde me onbewust zo'n hoge druk op, dat ik het sollicitatiegesprek dat ik had, verpestte. Het gevolg was dat ik wel een uitkering moest aanvragen. Ik ben toen drie maanden werkzoekende geweest. Wat ik niet wilde, gebeurde dus toch. Dit, omdat ik te hoge verwachtingen van mezelf en het sollicitatiegesprek had. Hoe hoger de verwachtingen, des te groter de teleurstelling. Je doet je best, dat is goed genoeg.

Leef zonder verwachtingen te hebben. Een nobel streven, maar hoe realistisch is dit eigenlijk? Leef zonder al te hoge verwachtingen te hebben, is volgens mij meer reëel. Laat het leven op je afkomen zonder het leven je te laten overkomen (lees: in de slachtofferrol te blijven zitten). Vanaf 1 januari 2014 ben ik weer volledig werkzoekend na 2.5 maanden een baan te hebben gehad voor 20 uur per week. De opdracht wordt niet met mij verlengd. Laten wij het erop houden dat er geen onderlinge klik was. Natuurlijk is dit niet leuk om te horen. Maar het is wat het is. Wellicht waren de verwachtingen van elkaar wel te hooggespannen? Wie zal het zeggen? Het is mij nog nooit overkomen dat een opdracht niet met mij verlengd werd. Nu dus wel. Vanaf 1 januari ben ik dus weer volledig werkzoekend. Ik zie het als een nieuw begin. Ik start het nieuwe jaar met een schone lei. Ik ga in ieder geval door met mijn werkzaamheden voor DeBroekriem, met schrijven (lees: bloggen), met het maken van mijn dromenvangers zodat ik eind 2014 in Nieuw-Zeeland mijn pelgrimstocht kan lopen en natuurlijk met............solliciteren. Daarnaast ben ik ervan overtuigd dat er weer nieuwe en mooie dingen op mijn pad komen. De zaadjes hiervoor heb ik al gezaaid.
Verwachtingen hebben, hóórt echter ook bij het leven. In verwachting zijn betekent nl. ook nieuw leven dragen! ☺

 
















woensdag 4 december 2013

Afscheid nemen

Dit bericht zou eigenlijk 'Verwachtingen' heten, maar hierover ga ik het een volgende keer hebben. Het leven valt nl. niet te plannen, dat blijkt maar weer eens. Vorige week zondagochtend (24 november) afscheid mogen nemen van Paul, de vriend van mijn moeder. Aan de ene kant was het te verwachten dat dit op korte termijn zou gebeuren. Aan de andere kant is het dan toch nog snel gegaan. Toeval of niet, dat weekend zou ik sowieso bij mijn moeder zijn. Op vrijdagochtend 22 november eerst een event van DeBroekriem in Nijmegen bijgewoond. Gastspreker was De Levende Sollicitatiegids, Debbie Heijne. Na het event met de trein naar Roermond; op bezoek bij een goede kennis. 's avonds weer onderweg, nu met de bus naar mijn moeder waar ik t/m zondag zou blijven. Op zaterdag zou ik dan erwtensoep maken, dit had ik met haar afgesproken. Mijn moeder had alle ingrediënten hiervoor al in huis gehaald. Toen ik om ca. 21.15 uur naar het huis van mijn moeder liep, kreeg ik ineens heel sterk het gevoel dat ik de volgende dag geen erwtensoep zou gaan maken omdat de vriend van mijn moeder zou komen te overlijden. En ja hoor, dit gevoel werd 28.5 uur later helaas bevestigd. Waar dit gevoel vandaan kwam, weet ik niet. Dat doet er ook niet toe. Ik noem het mijn sterk ontwikkeld gevoel / mijn intuïtie. Wat er wel toe doet, is dat ik nog steeds erg blij ben dat ik dat ik dat weekend 'toevallig' bij mijn moeder was. Zo kon ik er voor haar zijn. Blij ook voor mijn zus. Zij kon nl. niet komen om samen onze moeder te ondersteunen. Drie dagen voor het overlijden van Paul heeft zij nl. definitief afscheid mogen nemen van haar schoonmoeder. Ook dit overlijden was aan de ene kant te verwachten en aan de andere kant toch nog redelijk onverwachts. Mijn zus was en is nog steeds blij dat ik 'toevallig' dat weekend bij onze moeder was. Zo kon zij samen met haar vriend en zwager in alle 'rust' de crematie van haar schoonmoeder regelen.

De eerste dagen na het overlijden heb je geen tijd om te rouwen. Er moet nl. van alles geregeld worden, zoals: kiezen uit begrafenis of crematie, uitzoeken van muziek, plaatsen van een rouwadvertentie in de krant, het versturen van rouwkaarten etc.. Ik spreek uit ervaring; mijn vader is 7.5 jaar geleden gestorven. In het geregel rondom de crematie heb ik mijn moeder kunnen ondersteunen. Op haar verzoek heb ik haar ook geholpen met het aankleden van Paul, een dag na zijn dood. Het aankleden ging met een lach en een traan, net zoals 7.5 jaar geleden. Toen heb ik samen met mijn zus 'ozze pap' ook aangekleed. Ik heb nog steeds mooie herinneringen hieraan. Ik ben dan ook erg blij dat ik dit voor mijn moeder heb kunnen doen, net zoals het spreken op de crematie afgelopen zaterdag. In eerste instantie zou mijn moeder dit zelf doen. Op vrijdagavond belde ze me echter op met de vraag of dat ik in haar plaats wilde spreken. Voor haar was het toch te emotioneel. Natuurlijk heb ik dit voor haar gedaan, voor mij is dit vanzelfsprekend! Ik vond het mooi om te doen, net zoals 7.5 jaar geleden. Toen hebben mijn zus en ik op de crematie van 'ozze pap' ook gesproken. Ben nog steeds erg blij dat ik dit toen voor 'ozze pap' heb gedaan!

Nu, 1.5 week na het overlijden van haar vriend..........nu volgt de rouwfase voor mijn moeder. Hoe lang deze gaat duren, is onbekend. Staat er eigenlijk een tijd voor om te rouwen? Dacht het niet. Alhoewel je van sommige mensen maar een bepaalde tijd mag rouwen, daarna moet ''het" over zijn. Deze mensen hebben volgens mij zelf nog geen dierbaar iemand verloren, anders zeg je zoiets niet. Dat is althans mijn mening. Zoals al hierboven genoemd, is mijn vader 7.5 jaar geleden overleden. Voor sommigen is het al 7.5 jaar geleden, voor anderen is het pas 7.5 jaar geleden. Voor mij geldt dat ik hem in mijn hart draag, mooie (en ook minder mooie) herinneringen aan hem heb en soms nog keihard om hem moet huilen omdat ik hem mis! Ze zeggen dat na verloop van tijd de scherpe kantjes eraf gaan. Ik kan me hierin wel vinden. Hoe lang het duurt voordat de scherpe randjes eraf gaan, kan ik niet zeggen. Dat is voor ieder persoonlijk. Doet het er eigenlijk wel toe? Gun jezelf in ieder geval de tijd om te rouwen. Bij sommigen komt het verdriet misschien pas na 10 jaar. Dit, omdat ze er eerder niet aan toe waren. Dat zij dan zo! Accepteer en respecteer jouw eigen gevoelens hierin. Het leven gaat echter door. Dat klinkt misschien keihard, maar is wel de waarheid. Toen mijn vader net was overleden, zat ik op een gegeven moment bij een dierbaar iemand in de auto onderweg naar een paasontbijt. Ik keek naar buiten en zag mensen lachen. Op dat moment snapte ik dat niet, ik dacht bij mezelf: "Hallo, hoe kunnen jullie nu lachen? Mijn vader is net overleden". Ik herinner me ook nog dat het buiten koud was en de zon scheen. Voor jou staat de tijd en het leven misschien dan even stil, feit is en blijft dat het leven gewoon doorgaat. Probeer ondanks jouw verdriet, boosheid en andere emoties toch ook de mooie dingen van het leven te blijven zien, alhoewel dit in het begin misschien onmogelijk lijkt.

Als je je baan verlies, ga je ook door een rouwfase. Wellicht zag je het aankomen dat je je baan ging verliezen, wellicht ook niet. In beide gevallen geldt dat je dit verlies een plekje mag geven. Hoe lang dit gaat duren, is per persoon verschillend. Neem hiervoor de tijd. Het is niet niets. Je sluit een bepaalde fase in je leven af. Ga pas workshops e.d. voor werkzoekenden volgen als je hieraan toe bent. Je voelt zelf wel wat het geschikte tijdstip voor jou is. Misschien wil je eerst wel een workshop volgen over het verlies van je baan. Deze workshops bestaan, zie hiervoor het internet.
Het verliezen van je baan is niet alleen negatief, het biedt ook nieuwe mogelijkheden; al zie je deze in eerste instantie misschien niet. Misschien wilde je al langer voor jezelf beginnen of wilde je van carrière wisselen maar zag je hiervoor geen mogelijkheid. Ineens is de mogelijkheid er wel. Wat houdt je nu nog tegen? Niet je baan, want die heb je niet meer. Is het angst? Ga dit eens voor jezelf na of vraag advies bij anderen als je er zelf niet uitkomt.

Voor wat betreft de rouwverwerking van mijn moeder en mijn zus... Zij weten dat ik altijd voor hun klaarsta voor een luisterend oor en/of voor een knuffel. Voor mezelf geld dat ik al mijn activiteiten even op een lager pitje heb gezet zodat ik ook de tijd heb om e.e.a. te verwerken. Ik merk nl. dat het overlijden van Paul en het geregel rondom de crematie mij niet in de koude kleren is gaan zitten. Er zijn toch weer behoorlijk wat herinneringen aan het overlijden van o.a. mijn vader naar boven gekomen. Dat is niet erg, dat hoort erbij. Zo is het leven. Even pas op de plaats maken en goed voor mezelf zorgen. Dat is de reden dat dit bericht langer op zich liet wachten.